หมด ส่วนที่เหลือก็ถูกโยนกลับลงทะเลไปเสียแล้ว
“ไม่ต้องรีบร้อน” ซ่งโหยวกล่าว “แล้วแต่วาสนาเถิด”
“อากาศเริ่มไม่ดีแล้วขอรับ”
“ดูท่าจะเป็นเช่นนั้น”
“พวกเราจะไปผิดทิศทางหรือไม่”
“ไม่ผิดแน่”
ซ่งโหยวยิ้มน้อยๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาขัดเกลาจิตใจซึมซับพลังวิญญาณฟ้าดินอยู่เสมอ นอกจากบำเพ็ญตบะแล้ว เขายังพยายามแสวงหาความเร้นลับของกระแสวิญญาณ ทิศทางโดยสังเขปที่พอรับรู้ได้กลายเป็นหลักประกันในใจเขา
ฟังจากคำบอกเล่าของขุนนางเหวยและผู้พิพากษาหลู่ อาณาจักรกลางทะเลเหล่านี้หาได้มีตำแหน่งแน่นอน ล่าสุดบอกว่าห่างจากชายฝั่งเพียงหนึ่งถึงสองร้อยลี้ ไกลสุดอาจห่างเป็นหลายร้อยลี้ หากลอยไปทางทิตะวันตกก็ห่างจากสวี่โจวไม่มาก หรือถ้าลอยไปทางตะวันออกก็เคยมีชาวหยางโจวกล่าวว่าเคยพบเจอ ล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับวาสนา ทว่าน่านน้ำชางจวิ้นแห่งล่างโจวนั้นเป็นจุดที่พบเห็นดินแดนเหล่านั้นบ่อยที่สุด
และเพราะซ่งโหยวมีดินสองทิศอยู่ในมือ จึงพอสัมผัสได้ถึงกระแสเชื่อมโยง คนทั่วไปต้องพึ่งพาวาสนาให้พบเจอดินแดนที่ว่า แต่ซ่งโหยวกลับหามันได้ด้วยตนเอง
ต่อให้ตอนนี้จะยังยังหาไม่พบ แต่เท่านี้ถือว่าได้กำไรไม่น้อยแล้ว
ยามเที่ยงมีเต่าทะเลที่บำเพ็ญตบะจนมีวิชาแก่กล้ามาเยี่ยมเยียน ซ่งโหยวและเจ้าแมวต่างหยุดถามทางจากมัน มันบอกว่าเวลาและสถานที่ที่อาณาจักรคนแคระจะปรากฏขึ้นนั้นไม่แน่นอนนัก แต่ในน่านน้ำแถบนี้มีโอกาสพบเห็นได้บ่อ
