ม่เถิด”
“บ่ายนี้ก็จะมาอีก!”
“ก็ได้…”
ซ่งโหยวถึงพานางเดินกลับได้
ย่ามของเด็กหญิงตัวน้อยเต่งตึงจนแทบปริ ในมือก็ไม่ว่างเว้น กระนั้นนางก็ไม่บ่นเหนื่อยแม้แต่น้อย และไม่ยอมให้ซ่งโหยวช่วยถือด้วย กลับกันนางยิ่งก้าวเดินอย่างฉับไวด้วยความภูมิใจในความสำเร็จ
“ที่นี่สนุกไหม”
“สนุก!”
“ข้าเคยบอกเจ้าไว้ตั้งนานแล้ว จำได้หรือไม่ เมื่อหลายปีก่อนที่อำเภอฉางเซิงใต้เขาอวิ๋นติ่งน่ะ” ซ่งโหยวเอ่ย “ข้าไม่ได้หลอกเจ้าใช่หรือไม่”
“สนุกยิ่งกว่าที่เจ้าบอกไว้อีก!”
“เช่นนั้นเราก็อยู่ที่นี่ต่อนานๆ แล้วกัน” ซ่งโหยวบอกนาง “แม่นางสามสีค่อยๆ เล่นไป ไม่ต้องรีบร้อน”
“ข้ากำลังหาของกินต่างหาก!”
“ก็ได้ ค่อยๆ หาไป”
“แล้วจะออกทะเลเมื่อไหร่เล่า”
“อีกสักสองสามวันค่อยออกทะเลแล้วกัน” ซ่งโหยวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “ที่จริงการหาของทะเลริมชายหาดก็น่าสนุกและได้ของกลับมาเยอะอยู่หรอก แต่ใต้ทะเลลึกนั้นมีสิ่งมีชีวิตนานาชนิด พวกที่อยู่บนชายหาดแค่ถูกคลื่นซัดขึ้นมาเท่านั้นเอง ไว้ออกทะเลไปแล้ว แม่นางสามสีจะตกปลาหรือลงไปจับปลาในน้ำก็ได้ ถึงตอนนั้นอาจจะได้เจอกุ้งหรือปูที่ตัวใหญ่กว่าแม่นางสามสีเสียอีก พวกนั้นก็รสชาติดีมากเช่นกัน”
“จริงหรือ”
“ข้าไม่โกหกแม่นางสามสีแน่นอน” ซ่งโหยวเว้นจังหวะ “ไว้กลับมาแล้ว จะพักอยู่ที่นี่ต่ออีกสักระยะก็ย่อมได้”
“เจ้าชอบกินไหม”
“ชอบสิ”
“ได้เลย!”
เด็กหญิงตัวน้อยเดินตามเขาไปติดๆ ทว่าระหว่างทางก็ยังอดไม่ได้ที่จะว
