บทที่ 415 ลัทธิเทพแมว
……………
แม่นางสามสีออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจริงๆ
สาเหตุหลักเป็นเพราะเมื่อคืนได้นอนเบียดนักพรตแล้วรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก ได้กลิ่นลมทะเลเค็มๆ ได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่ง คำพูดของนักพรตเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว จนถักทอออกมาเป็นความฝันอันแสนงดงาม
แม่นางสามสีฝันว่าริมชายหาดมีปลามากมายเหลือเกิน ตัวที่เล็กที่สุดยังกว้างเท่าอุ้งเท้าแมว และยาวเท่าหางแมว พวกมันพากันว่ายไปมาอยู่ตามแอ่งน้ำตื้นริมทะเล นางเหยียบย่ำลงไปในแอ่งน้ำ ตะปบทีไรก็ได้ปลามาทุกที จับเท่าไรก็ไม่หมดไม่สิ้น
นักพรตเห็นเข้าถึงกับอึ้งตะลึงลาน เอ่ยปากชมไม่ขาดสายว่านางช่างเก่งกาจเหลือเกิน
ปลามีเยอะจนกินไม่หวาดไม่ไหว
แม่นางสามสีกินไม่หมดจึงนำปลาเหล่านั้นมาตากไว้บนเรือลำน้อยที่เพิ่งทุ่มเงินซื้อมา ทำเป็นปลาตากแห้ง คำนวณดูคร่าวๆ แล้วน่าจะกินได้นานครึ่งเดือน ต่อให้นักพรตอยากจะมากินด้วยก็ยังมีเหลือเฟือ
ข่าวร้ายก็คือ… เพิ่งจะเอาปลาขึ้นเรือเสร็จ ฝันก็สลายหายไป
ข่าวดีก็คือ… นางลืมตาขึ้นมาตอนอยู่ที่ริมทะเลพอดี
เช่นนี้ใครจะยังนอนต่อได้อีกเล่า
ชายทะเลในยามที่แสงเงินแสงทองเพิ่งเริ่มจับขอบฟ้า สำหรับนางแล้วไม่ต่างจากตอนกลางวันเลยสักนิด หลังจากสังเกตดูนักพรตครู่หนึ่ง นางก็แอบมุดออกจากผ้าห่ม ย่ำเท้าลงบนทรายเปียกชื้น เดินเลาะไปตามแนวชายฝั่ง
เดิมทีนางยังแอบคิดว่านักพรตเองก็ไม่เคยมาทะเล บางทีคำพูดของเขาอาจจะน่าสงสัยอยู่บ้าง อย่
