มันไว้ได้ และจะทำให้พวกมันเกยตื้นเสียเอง เมื่อใดที่ลำตัวแนบกับผืนทรายก็จะว่ายต่อไม่ได้ ถือเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ไว้พวกเราพายเรือไปถึงเขตทะเลลึก เมื่อนั้นก็คงจะได้เห็นปลายักษ์บ้างแล้ว”
“ถ้าไม่เห็นเล่า”
“เช่นนั้นข้าก็จะพาแม่นางสามสีไปตามหาพวกมัน”
“พวกมันจะกินเราไหม”
“เช่นนั้นก็คงต้องสุภาพกับพวกมันหน่อยแล้ว”
“แล้วริมฝั่งมีตัวอะไรบ้างหรือ”
“มี…”
ซ่งโหยวครุ่นคิดพร้อมกับจ้องมองหมู่ดาวพร่างพรายบนท้องฟ้า
ชาตินี้เขาก็เพิ่งเคยมาเยือนทะเลเป็นครั้งแรกเช่นกัน
ความทรงจำนั้นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว เขาจึงต้องพยายามนึกถึงคำศัพท์แปลกๆ ที่ไม่ได้เจอมานาน แล้วค่อยๆ ไล่เรียงให้แม่นางสามสีฟังทีละอย่าง ทั้งบรรยายถึงรูปร่าง หน้าตา นิสัยใจคอ รวมถึงรสชาติคร่าวๆ และวิธีปรุงให้อร่อย
เจ้าแมวน้อยเบิกตาโตคอยฟังสิ่งที่เขาพูดอย่างตั้งอกตั้งใจ
แม้จะมีหิ่งห้อยบินผ่านหน้าไป แต่นางหาได้สนใจมันอีกต่อไป บัดนี้นางตกอยู่ในห้วงจินตนาการที่มาจากเรื่องเล่าของนักพรต
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดแล้ว กองไฟถึงมอดลงจนดับไป แม้ลมทะเลจะพัดแรงขึ้น ก็มีแต่จะทำให้ฟืนที่มอดไหม้ขึ้นสีแดงระเรื่อกว่าเดิมเล็กน้อย ไม่อาจจุดไฟให้ติดได้อีก
ในทางกลับกัน แสงดาวกลับยิ่งสุกสกาว
เจ้าแมวน้อยขดตัวอยู่ข้างนักพรต แทบจะม้วนตัวเป็นก้อนกลม ใช้อุ้งเท้าขาวราวกับสวมถุงมือปิดดวงตาเอาไว้ แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด
นักพรตละสายตา พลันแหงนหน้าขึ้นมองนภาดารา
ในยุคสม
