บทที่ 411 จิตคะนึงถึงบ้านเกิด
……………
ดินแดนแถบนี้ช่างทุรกันดารและห่างไกลยิ่งนัก ชนพื้นเมืองส่วนใหญ่พูดภาษาทางการไม่ได้ ซ่งโหยวเดินมาถึงที่นี่จึงสัมผัสได้ว่า
จะหาคนถามทางสักคนก็ยังเป็นเรื่องยากนัก
ผู้ที่พอจะสนทนาด้วยได้มักเป็นคนแคว้นอื่น ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการที่มาประจำตำแหน่ง พ่อค้าที่มาค้าขาย หรือผู้ลี้ภัยที่หนีความวุ่นวายมาจากทางเหนือ ด้วยเหตุนี้ พวกเขาเองก็ไม่ได้พบเจอชาวจงหยวนบ่อยนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักพรตที่สามารถเอ่ยปากพูดคุยกันได้อย่างสบายๆ แล้ว ดังนั้นทุกครั้งที่พวกเขาได้พูดคุยกับซ่งโหยว จึงดูเบิกบานใจเป็นพิเศษ เมื่อซ่งโหยวถามทางเรียบร้อยแล้ว ก็มักจะถูกคนเหล่านั้นรั้งไว้เพื่อถามไถ่เรื่องราวในดินแดนจงหยวนหรือบ้านเกิดเมืองนอนอีกมากมาย
ภายหลังซ่งโหยวจึงเริ่มเรียนรู้
หากจะถามทาง เขาจะมองหาร้านค้าขนาดใหญ่หรือไม่ก็ศาลากลางแทน
ลำพังเพียงเหล่าขุนนางและพ่อค้าแห่งอาณาจักรเยี่ยนก็มีไมตรีต่อเซียนและนักพรตอยู่แล้ว ยิ่งในดินแดนทุรกันดารห่างไกลเช่นนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
วันนี้ก็เช่นกัน
เมื่อซ่งโหยวมาถึงที่ว่าการอำเภอหลานอัน เขาได้แจ้งนามและเจตจำนงว่าต้องการมาถามทาง ชนพื้นเมืองที่เฝ้าประตูเพิ่งจะเข้าไปรายงานได้ไม่นาน ขุนนางประจำอำเภอก็รีบออกมาต้อนรับเขาด้วยตนเอง
ผู้พิพากษาตรงหน้าเป็นชาวอี้โจวเช่นกัน เขาว่าตนนั้นมีแซ่หลู่ ด้วยเพราะเป็นคนรูปร่างเจ้าเนื้อที่มาพำนักอยู่ในดินแดนอันร้อนอบอ้าว บัดนี้
