พรตหนุ่ม ก่อนจะชี้นิ้วไปข้างหน้า “คนข้างล่างตัวเล็กจัง เหมือนมดเลย”
“พวกเขาก็เห็นพวกเราตัวเล็กเป็นมดเช่นกัน”
“พวกเขากลับกันหมดแล้ว”
“เช่นนั้นพวกเราก็ลงเขาเถิด”
“ได้เลย!”
“ตามที่แม่นางสามสีว่าเลย”
ซ่งโหยวหยัดกายลุกขึ้นปัดป่ายไล่ความเย็นเฉียบไป ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะอุ่นๆ ของแม่นางสามสี มือของเขาจึงอุ่นขึ้นไม่น้อยเลย เขาบิดขี้เกียจรับสายลมอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเริ่มเดินลงเขาไป
“ที่นี่คือเขาจุนเจ่อ~”
แม่นางสามสีเดินตามเขาไปพลาง ชำเลืองมองยอดเขาหินขนาดมหึมานั่นไปพลาง
“เขตแดนเหยาโจวและล่างโจว เขตแดนระหว่างอำเภอหวงเหลียงในเสียจวิ้นของเหยาโจวกับอำเภอไป๋อวี๋ในเขตชางจวิ้นของล่างโจว จุดกึ่งกลางระหว่างสองแคว้นก็คือเขาจุนเจ่อนั่นเอง”
“เขตแดน~” เด็กหญิงตัวน้อยทวนคำเบาๆ
“แม่นางสามสีเริ่มจำชื่อสถานที่ได้แล้ว แสดงว่าเริ่มมีความรู้ด้านภูมิศาสตร์และเริ่มจดจำประสบการณ์ต่างๆ ได้บ้างแล้วสินะ”
“ความรู้ด้านภูมิศาสตร์… จดจำประสบการณ์ต่างๆ…”
“เช่นนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!”
ทางลงเขาทั้งชันและอันตราย ทั้งคับแคบและสัญจรลำบาก นักพรตเดินนำอยู่ข้างหน้า มีเด็กหญิงตัวน้อยเดินตามมาติดๆ ประกบท้ายด้วยเจ้าม้าขนแดงอีกที ทว่าทันใดนั้นนักพรตก็หยุดชะงักและหันกลับมามองเด็กหญิงด้วยสีหน้าจริงจัง
“นี่คือก้าวสำคัญสู่การเป็นจอมมารเชียวนะ!”
เด็กหญิงตัวน้อยหยุดฝีเท้าลงทันที นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างงุนงง ก่อนที่สีหน้าจะเริ่ม
