บทที่ 408 อาจเป็นการตอบแทน
……………
เหล่านักพเนจรจำนวนมากต่างขดตัวอยู่บนพื้นประหนึ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา บ้างก็นอนราบไปกับพสุธาโดยมีเพียงเสื้อตัวหนาหรือผ้าห่มผืนบางคลุมกาย บนที่ว่างท่ามกลางขุนเขาเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาว ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าผู้คนส่วนใหญ่ยังคงลืมตาตื่น และคอยเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบทิศเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างเคยได้ยินตำนานการจุติสู่สวรรค์แห่งเขาจุนเจ่อ จึงเฝ้ารอคอยที่จะได้ยลโฉมเทพเซียนยามขึ้นไปรับตำแหน่ง
ฝ่ายนักพรตหนุ่มก็ปูผ้าขนแกะไว้รองนั่ง ความอ่อนนุ่มทำให้เขารู้สึกเปี่ยมสุขกว่านักพเนจรคนอื่นๆ อยู่หลายส่วน
สายลมภูเขาพัดหมู่หมอก ส่งเสียงหวีดหวิวเป็นบางครา
กระทั่งกองไฟเบื้องหน้าเริ่มมอดลง
เหนือกองไฟมีหม้อใบเล็กและใบใหญ่สองใบตั้งอยู่ ทั้งคู่เป็นของที่ซ่งโหยวพกติดตัวยามออกพเนจรไปทั่วหล้า อันที่จริงหม้อใบใหญ่นั้นก็ไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น ส่วนหม้อใบเล็กก็ยิ่งมีขนาดเล็กลงไปอีก แทบไม่ต่างจากชามใบหนึ่ง ช่างน่าเอ็นดูนัก
เด็กหญิงตัวน้อยเผยสีหน้าจริงจัง บัดนี้นางยกหม้อทั้งสองใบลงมาแล้ว
ในหม้อใบใหญ่คือโจ๊กเห็ดใส่เนื้อ ทำมาจากข้าวสารที่พกมาเองและเห็ดป่าไร้พิษตามป่าเขาที่เก็บมาระหว่างไปหาฟืน หลังจากล้างจนสะอาดแล้ว แม่นางสามสีก็ฉีกส่วนผสมเป็นเส้นเล็กๆ อย่างง่ายดาย แล้วใส่ลงไปเคี่ยวรวมกันในหม้อโจ๊ก ส่งกลิ่นหอมกรุ่นน่าลิ้มลอง
ส่วนหม้อใบเล็กนั้นเป็นหม้อส่วนตัวของแ
