บทที่ 407 คำเล่าขานและสิ่งตอบแทน
……………
“เมื่อครู่ได้ยินท่านบอกว่า เพิ่งกลับมาจากชายฝั่งแคว้นล่างโจวหรือ” ซ่งโหยวเอ่ยถามขุนนางหนุ่ม
“ใช่แล้ว! มีอะไรหรือท่าน” ชายหนุ่มถามด้วยความแปลกใจ “คุณชายสนใจทิวทัศน์ล่างโจวด้วยหรือ หรือว่าท่านเองก็นึกอยากจะไปเยือนล่างโจวขึ้นมาแล้ว”
“พวกข้าออกพเนจรไปทั่วหล้า ย่อมต้องไปชมดูทุกหนแห่ง หลังจากลงจากเขาจุนเจ่อไปแล้วก็ตั้งใจว่าจะมุ่งหน้าไปล่างโจว” ซ่งโหยวเผยยิ้มน้อยๆ “ในเมื่อท่านเพิ่งกลับมาจากที่นั่น ทั้งยังโปรดปรานทัศนียภาพอันแปลกตา ข้าจึงใคร่ขอสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับชายฝั่งล่างโจวไปจนถึงโพ้นทะเล ว่ามีภูมิประเทศหรือตำนานพิสดารใดบ้าง”
“เช่นนั้นท่านก็ถามถูกคนแล้ว!” ขุนนางหนุ่มยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ
“โอ้”
“ตัวข้านี้มิเพียงชมชอบทัศนียภาพแปลกตา แต่ยังโปรดปรานเรื่องราวพิสดารเป็นที่สุด หาได้คิดว่าเป็นการเสียเวลาไม่ ท่านคิดจะถามข้า ย่อมไม่ผิดหวังแน่นอน” ชายหนุ่มเริ่มร่ายยาว “เล่ากันว่าท้องทะเลนั้นกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าผืนแผ่นดินเสียอีก ชาวประมงและพ่อค้าในล่างโจวต่างใช้ชีวิตรอนแรมอยู่กลางทะเล เดินทางไปมาระหว่างเกาะน้อยใหญ่และแว่นแคว้นโพ้นทะเล ชั่วชีวิตของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยเรื่องราวประหลาดลึกล้ำ แต่ในมุมมองของข้า ใช่ว่าทุกเรื่องเล่าจะน่าเชื่อเถือ มีไม่น้อยที่เป็นเรื่องปั้นแต่ง จึงต้องรู้จักพินิจพิเคราะห์ด้วยตนเอง”
ซ่งโหยวร่วมทางกับเขามาหนึ่งวันเต็ม ได้สนทนากัน
