บทที่ 406 หยั่งรู้กลางขุนเขา
……………
นักพรตหนุ่มมองหาที่ว่างแห่งหนึ่งทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิ
เด็กหญิงตัวน้อยแม้จะมีร่างกายกระจ้อยร่อย ทว่านางกลับเลียนแบบท่าทางของเขา นั่งลงขัดสมาธิในท่วงท่าที่แทบจะถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน แม้แต่สีหน้าก็ยังพยายามแสร้งทำให้ดูเฉยเมยเช่นเดียวกันกับเขา นางจดจ้องไปยังภูเขาจุนเจ่อที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่วางตา
ตรงนี้คือรอยต่อระหว่างขุนเขาสองลูก มีพื้นที่ว่างกว้างขวาง เห็นเนินหินรูปร่างประดุจผู้อาวุโสตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาฝั่งตรงข้าม ส่วนเบื้องหลังของพวกเขาคือภูเขาอีกลูกหนึ่ง ซึ่งหากมองดูดีๆ จะพบว่ามันสูงกว่าเขาจุนเจ่อเสียอีก หากขึ้นไปบนนั้นย่อมมองเห็นเขาจุนเจ่อทั้งลูกได้ ทว่าภูเขาลูกนี้กลับดูธรรมดาสามัญยิ่งนัก ดูไม่ต่างอะไรจากขุนเขาทั่วไป ไม่มีทั้งความวิจิตรพิสดารหรือตำนานเทพเซียนใดๆ จึงถูกผู้คนมองข้ามไปโดยปริยาย
สถานที่แห่งนี้เป็นทั้งที่กำบังลมและที่พักผ่อน ทั้งยังอยู่ใกล้เขาจุนเจ่อ นักพเนจรจำนวนมากจึงเลือกที่จะปักหลักหยุดพักอยู่ที่นี่ บ้างก็นั่ง บ้างก็นอนแล้วแต่อัธยาศัย
ผู้คนที่ออกมาท่องเที่ยวสัญจรส่วนใหญ่มักมีนิสัยรักความอิสระเรียบง่าย หรือต่อให้ปกติจะใช้ชีวิตเคร่งเครียดเพียงใด ช่วงเวลานี้ต่างก็สัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายทั้งนั้น รอบกายจึงเต็มไปด้วยเสียงสนทนาพาที ส่วนใหญ่เป็นคนแปลกหน้าซึ่งไม่เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน บ้างก็มาจากแดนไกลอย่างเหยาโจวหรือล่างโจ
