น้ำในแม่น้ำอิ่นเจียงไหลบ่าไปยังฝั่งพวกเขา ภูเขากว้างใหญ่กลายเป็นทะเล กลางวันท้องฟ้ามืดมิด มีเสียงผีร้องคร่ำครวญดังคลอมาไม่ขาดสาย ตามมาด้วยฟ้าร้องฟ้าผ่า ว่ากันว่ามีปีศาจมากอิทธิฤทธิ์กำลังสร้างความวุ่นวายอยู่ที่นั่น เป็นการต่อสู้ระหว่างเซียนกับปีศาจ” นายเรือพูดไปพลางมองซ่งโหยวไปด้วย “หลังจากน้ำในแม่น้ำไหลกลับมายังทางเดิม ผู้คนก็เริ่มออกเรือกัน ข้าเคยมารอท่านเซียนที่นี่ แต่ก็ไม่พบ คิดว่าคงไม่มีวาสนาต่อกันแล้ว ท่านเซียนคงจากไปแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าหนึ่งปีผ่านไปจะได้เจอท่านอีกครั้ง”
“ข้ามีธุระที่ต้องจัดการ”
ซ่งโหยวยิ้มให้นายเรือ ก่อนจะหยุดไปครู่หนึ่ง “อันที่จริงข้าตั้งใจมารอเรือของท่านที่นี่เป็นเวลาสองวันแล้ว”
“เอ๋ ไฉนท่านถึงต้องมารอข้าเล่า”
นายเรือเบิกตากว้าง ดูจะตกใจไม่น้อย
“ท่านไม่ต้องกังวลไป บนลำน้ำนี้มีเรือผ่านมาเพียงไม่กี่ลำ สองก่อนหน้าข้าก็ปฏิเสธเรือเปล่าไปเพียงลำเดียวเท่านั้น” ซ่งโหยวกล่าว “ข้ายังจำบุญคุณของท่านที่เคยรับส่งเมื่อปีที่แล้วได้ และยังคงจดจำที่เคยกล่าวว่าอาจได้พบกันอีกครั้งไว้ในใจเสมอ ดังนั้นจึงอยากเชิญท่านมาร่วมดื่มสุราสักจอก หวังว่าจะช่วยขับไล่ความหนาวเย็นในร่างกายของท่านได้”
กล่าวจบก็หยิบกาสุราออกมารินให้นายเรือหนึ่งจอก
“โอ้โห…”
นายเรือถึงกับประหลาดใจ อยากปฏิเสธแต่ก็เสียดาย อยากรับไว้แต่ก็รู้สึกกระดากใจ เพียงวางไม้พายลงและเช็ดมือกับเสื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะรับสุรา
