บทที่ 399 เมืองผีก่อร่าง องค์เทพกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม
แผ่นหินลอยอยู่กลางอากาศวนเป็นชั้นบันได
พระภิกษุยืนอยู่กลางเขา แหงนหน้ามองดวงจันทร์อย่างเงียบๆ ผ่านไปนานจึงลดศีรษะลงแล้วเดินขึ้นต่อไป
นักพรตในชุดคลุมเก่าๆ ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางแท่นสูง สาวใช้นั่งอย่างเรียบร้อยอยู่ด้านหลัง และยังมีแมวสามสีตัวหนึ่งกำลังเล่นก้อนผ้าสามสีอยู่บนแท่นสูง ไม่สนใจว่านักพรตหรือพระภิกษุจะทำอะไร เพียงหันมามองเป็นครั้งคราว แล้วกลับไปสนใจเรื่องของตนเองต่อ
นางใช้กรงเล็บข้างหนึ่งตะปบแล้วใช้อีกข้างขวางไว้ ถึงนางจะเป็นแมว แต่นางก็มีธุระของตนเองเช่นกัน
สุดท้ายกรงเล็บซ้ายก็พ่ายแพ้ให้กับกรงเล็บขวา ลก้อนบอลผ้าถูกปัดไปที่ขอบแท่นสูงโดยไม่ตั้งใจ พอขวางไว้ไม่ทัน ก็ตกลงไปเบื้องล่าง
เจ้าแมวรีบวิ่งไปเกาะอยู่ข้างขอบแท่นหิน ยื่นหัวออกไปจ้องมองก้อนผ้าที่ร่วงหล่นลงไป
เสาหินนี้สูงหลายสิบจั้ง
นางนิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องมองก้อนผ้าที่ตกลงไปตาไม่กะพริบ เมื่อเห็นจุดที่ก้อนผ้าตกลงไปแล้วก็รีบวิ่งลงไปเก็บ
ส่วนพระภิกษุก็นั่งลงเบื้องหน้านักพรตอีกครั้ง
“คารวะท่านนักพรต”
“ท่านมีเรื่องอันใดหรือ”
พระภิกษุเพียงกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมา “อาตมาปรารถนาจะอยู่ที่เมืองผี คอยโปรดดวงวิญญาณทั้งหลาย”
“…”
ซ่งโหยวเพียงเว้นไปครู่หนึ่ง “โปรดอย่างไร”
“ทำให้ผู้มีจิตคิดแค้นใจสงบลง โน้มน้าวคนชั่วให้กลับตัวกลับใจ”
“ท่านจะอยู่ที่นี่นานเพียงใด”
“จนกว่าที่แห่งนี้จะไม่
