เขาเยี่ยซานกลับหัวก็ปรากฏในสายตาของนาง
ทว่าเมื่อภูตน้อยทั้งสองหันกลับไปมอง ภูเขาเยี่ยซานก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
นกนางแอ่นบินนำไปก่อน เด็กหญิงตัวน้อยเพียงเกาศีรษะ แล้วลุกขึ้นเดินตามไป
ทันทีที่เข้าไปในภูเขาเยี่ยซาน ก็พบว่าโลกภายในภูเขาพลันกว้างขวางขึ้นมาก ภายในที่ว่ากว้างใหญ่กว่าที่มองเห็นจากภายนอกหลายเท่า กลับใหญ่ขึ้นไปอีก ยืนอยู่ตรงทางเข้ากลับมองไม่เห็นขอบเขตอะไรเลย เมืองผีซึ่งเคยตั้งอยู่ตรงปากทางเข้ากลับยิ่งไกลออกไป
คงจะขยายพื้นที่ไปหลายสิบลี้
“น่าเหลือเชื่อจริงๆ…”
นกนางแอ่นพึมพำด้วยเสียงเบา
เมื่อแมววิ่งตามมา เขาก็บินนำเจ้าแมวเข้าไป
เมื่อมาถึงบริเวณใกล้กับเสาหินกลางเมืองผี ก็เห็นนักพรตลุกขึ้นยืนแล้ว กำลังก้าวลงจากบันไดหินที่ลอยอยู่ทีละขั้น บัดนี้เดินลงมาได้ครึ่งทางแล้ว
บัดนี้หางจิ้งจอกก็กลับไปยืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นนายแล้ว
นักพรตเดินลงมาจากแท่นหินสูง เผชิญหน้ากับสายตาของดวงวิญญาณจำนวนมาก มุ่งหน้าไปยังสตรีสองนางที่ยืนอยู่ข้างพิณ แล้วเป็นฝ่ายคารวะก่อน
“ขอบคุณแม่นางทั้งสองที่ช่วยเหลือ”
สาวใช้นั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร หญิงสาววางข้อศอกเท้าคางกับแท่นวางพิณ พร้อมกับจ้องมองมาที่เขาอย่างเกียจคร้าน “เรื่องเล็กน้อย…”
“ข้ามีคำถามที่อยากจะถามแม่นางมานานแล้ว”
“ว่ามาเถิด”
“แม่นางทราบได้อย่างไรว่าราชครูกำลังหลอมโอสถทิพย์”
“หากข้าบอกไป ท่านนักพรตจะเชื่อหรือไม่”
“หากแม่นางกล่าวมา ข้าก็จะ
