ายพุทธก็มาเยือนเช่นกัน
ทว่าฝ่ายพุทธมีอำนาจน้อยกว่า และการที่ใครจะมาประจำการในยมโลก ก็มิได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเขาเสียทีเดียว ยามนี้ซ่งโหยวก็ได้เผยท่าทีแข็งกร้าวออกไป ทูตแห่งแดนตะวันตกมีโอกาสได้เอ่ยถามเพียงชื่อ เมื่อทราบว่าเป็นใครแล้ว ก็รีบด่วนจากไป
ฤดูหนาวค่อยๆ ผ่านพ้นไป
ต้นฤดูใบไม้ผลิ รัชศกหมิงเต๋อปีที่เก้า
บัดนี้ภูเขาเยี่ยซานไม่ได้รกร้างว่างเปล่าอีกต่อไป แต่กลับมีสีเขียวขจีเพิ่มขึ้นมากมาย เด็กหญิงตัวน้อย นั่งขัดสมาธิอยู่บนเขา ตั้งใจบำเพ็ญตน ยิ่งเข้าใกล้คำว่าบรรลุเข้าไปทุกวัน
แต่นกนางแอ่นกลับรู้สึกกังวลเล็กน้อย
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจ ขนเมล็ดพันธุ์หญ้ามาโปรยทั่วบริเวณรอบภูเขาเยี่ยซานรัศมีหลายสิบลี้ จนถึงตอนนี้ปราณหยินและปราณภูตผีในที่แห่งนี้ก็สลายไปเกือบหมดแล้ว แต่หญ้าเหล่านี้ยังคงได้รับผลกระทบ ดูไม่เขียวชอุ่มเท่าหญ้าที่อื่น
ทว่าเมื่อครั้งที่เซียนชราชิงมู่มาเยือนที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย กลับกล่าวว่าที่แห่งนี้มีเพียงหญ้า ไม่มีต้นไม้ จึงดูไม่กลมกลืน ท่านจึงโบกมือเนรมิตต้นไม้นานาพันธุ์สีเขียวขจีขึ้น
นกนางแอ่นก็มักจะไปทำความเข้าใจถึงกลไกลึกลับที่ซ่อนอยู่ในนั้นเสมอ
ทันใดนั้นแสงศักดิ์สิทธิ์ก็สาดส่องมาจากด้านหลัง
“…”
นกนางแอ่นรู้สึกตัวได้ไวจึงหันกลับไปทันที
ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็รู้สึกประหลาดใจ นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แต่ไม่เห็นสิ่งใด จากนั้นมองไปทางด้านหลัง ภาพภู
