้คาถาอาคม
“พอเจ้านกเป่าลม ผึ้งก็หนีไปหมดเลย” แมวสามสีเอ่ยทั้งที่ใบหน้ายังบวมเป่ง “แม่นางสามสีแข็งแกร่งจะตาย พรุ่งนี้ก็หายแล้ว”
“ดีแล้ว”
“พวกเราซื้อเสบียงมาด้วยนะ!” เจ้าแมวสามสีกล่าวต่อว่า “ซื้อข้าวสารกับแป้ง แล้วก็ซื้อเนื้อแห้งมาด้วย”
“แล้วเจอดินที่ว่าหรือไม่”
“เจอแล้วเหมือนกัน!”
เจ้าแมวสามสีตอบรับ คราวนี้นางหยุดใช้ขาหลังเกาศีรษะแล้วก็เปลี่ยนร่างเป็นเด็กหญิงอีกครั้ง จากนั้นจึงไปหยิบห่อผ้าสองห่อในถุงพร้อมกับเอ่ยขึ้น “ของสิ่งนี้แปลกมาก ตอนที่ไปเจอมัน พวกข้ายกแทบไม่ขึ้นเลย แม่นางสามสีกับเจ้านกพยายามจนหมดแรงก็ยกไม่ขึ้น เรียกให้ม้ามาลากก็ลากไม่ไหว…”
“เพราะเจ้านกฉลาดอย่างไรเล่า! เขาแค่ร่ายคาถาใส่ของสิ่งนั้นก็ยกมันขึ้นแล้ว! เบาลงมากเลยล่ะ!”
“คาถารึ”
ซ่งโหยวหันไปมองนกนางแอ่นที่ยืนอยู่บนขอบแท่นสูง
นกนางแอ่นจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าเพียงบอกของสิ่งนั้นว่า ข้าได้รับคำสั่งจากคุณชายซ่งโหยวให้มานำพวกมันกลับไปใช้สร้างนรก เพียงเท่านี้ก็ยกมันขึ้นแล้ว”
“น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”
ซ่งโหยวฟังแล้วก็ยิ้มออกมา “เจ้าคิดได้อย่างไร”
“เพราะตอนที่พวกข้าไปเจอ สังเกตเห็นว่ามันส่องแสงเป็นประกายพลังวิญญาณ ลึกล้ำซับซ้อนนัก ก้อนหนึ่งคล้ายทองคำบริสุทธิ์ หนักอึ้งดุจขุนเขาแต่กลับวางบนแท่นไม้ได้ อีกก้อนหนึ่งคล้ายจิตวิญญาณธาตุดิน หนักดุจพื้นพิภพ แต่กลับถูกบรรจุอยู่ในไหดินเผาธรรมดาๆ เยี่ยนอันคิดว่า แม้ว่าราชครูผู้นั้นจะยิ
