พันธ์กับวิมานสวรรค์ยิ่งแล้วใหญ่
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำการร่วมมือเพื่อผลประโยชน์เลย ยังดีที่ซ่งโหยวมีหนทางของเขาเอง
เขาควรลงจากเขามาจริงๆ หากเขาไม่ลงมา มีหรือจะได้พบเห็นฝีมือแกะสลักไม้ด้วยจิตสัมผัส เสกของปลอมให้กลายเป็นของจริง หากไม่ลงมา มีหรือได้เห็นโลกใบหนึ่งในภาพวาด แม้จะหยิบยืมพลังภายนอกมาช่วยเติมเต็มฟ้าดินและธาตุทั้งห้า แต่โลกภายในนั้นกลับมีทั้งสมดุลแห่งหยินหยางและฤดูกาลเป็นของมันเอง
แม้แต่ปีศาจจิ้งจอกก็ยังมีสุดยอดศาสตร์การบรรเลงพิณ…
ครั้นยังอยู่ที่ทุ่งต้นข้าวแห่งเหอโจว เขาเคยวางค่ายกลหยินหยางสี่ฤดูห แยกน้ำพุของจอมมารทุ่งหิมะออกจากโลกภายนอก กลายเป็นพื้นที่ปิดทึบคล้ายโลกใบเล็กๆ หยินหยางไม่หมุนเวียน สี่ฤดูไม่เปลี่ยนผัน ราวกับวาดสรวงสวรรค์จำลองให้จอมมารทุ่งหิมะอยู่อาศัย ตัดขาดโลกใบนั้นกับโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
นั่นคือแรงบันดาลใจที่เขาได้รับจากอาจารย์ข่ง
และเป็นวิชาที่ได้เรียนรู้มาจากจิตรกรโต้ว
ผ่านมาสองปีแล้ว
ไม่รู้ว่าได้เห็นภูเขาแม่น้ำมามากเท่าใด ประสบการณ์ที่เพิ่มพูนมามากขึ้นเท่าใดก็ไม่รู้ ซ่งโหยวย่อมอยากลองอีกครั้ง
เขาต้องการแยกโลกภายในเขาเยี่ยซานออกเป็นโลกอีกใบหนึ่งต่างหาก ให้ปราณวิญญาณไม่อาจเล็ดลอดออกไป ให้ทั้งมนุษย์และอมนุษย์ไม่อาจเข้ามาข้างในได้ ให้วิญญาณในเมืองผีหลบหนีออกไปไม่ได้ และแม้เขาจากไปแล้ว เมืองผีแห่งนี้ก็จะไม่ถูกผู้ใดบุกรุกเข้ามาอีก
และยังจะกลายเป็นขุมอำนาจหนึ่งสำหร
