แทรกอยู่ตามผิวหนัง ควันสีเทาพรั่งพรูออกมาจากร่าง เปลวเพลิงก็มอดดับลง คราวนี้มันถึงหยุดดิ้น แนบหน้าลงกับพื้น คอยจับจ้องมาที่ซ่งโหยวด้วยสายตาอันเย็นเยียบคู่นั้น
“เจ็บหรือไม่” ซ่งโหยวกล่าว “นี่แหละ…คือความเจ็บปวดของดวงวิญญาณในเขาเยี่ยซาน”
“กรอด…”
มันส่งเสียงคำรามต่ำคล้ายเสียงสิงห์มังกรครวญ ผืนดินก็พลอยสั่นสะเทือนตามไปด้วย
ซ่งโหยวละสายตาแล้วมองไปยังปีศาจตนอื่น
จระเข้เฒ่าที่บาดเจ็บไปทั้งตัวก็ยังหมอบนิ่ง ส่งเสียงคำรามต่ำๆ เช่นกัน ดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวเหลือบมองไปยังหญิงสาวผู้นั้น
ปีศาจแรดขาวทั้งสองจึงแปลงร่าง ตนหนึ่งคืนสภาพเป็นแรดยักษ์ตัวเท่าเนินเขา อีกตนแปลงกายเป็นยักษ์ร่างกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทั้งสองล้วนมีผิวหนังสีขาวซีด สูงตระหง่านดุจเทพอสูรในตำนานยุคบรรพกาล
ส่วนหญิงสาวก็เก็บพิณกลับไปอย่างสบายอารมณ์ เก็บหางจิ้งจอกบรรพกาลกลับไป แล้วจึงลุกขึ้นบ้าง
จระเข้ยักษ์ตนหนึ่งแหงนหน้าพ่นลมหายใจขึ้นสู่ฟ้า ควันดำที่พวยพุ่งนั้นใหญ่โตยิ่งกว่าพายุหมุน พุ่งทะลุชั้นเมฆ แล้วแผ่ซ่านไปตามผืนฟ้า ราวกับจะแปรเปลี่ยนผืนแผ่นดินนี้ให้เป็นสนามรบของเหล่าเทพและอสูร
จระเข้ยักษ์อีกตนหมอบอยู่กับพื้น แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านไม่หยุด พลังวิญญาณไหลเอ่อออกมาจากร่างมหึมา แผ่ออกเป็นวงเหมือนระลอกน้ำ กระจายออกไปทั่วทิศ ทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน หินผาก็กลิ้งลงมาไม่หยุด ทำเอาทุกสรรพชีวิตยืนไม่มั่น
ส่วนจระเข้ยักษ์อีกตนหน
