ำที่ได้นัดแนะกับนกนางแอ่นไว้แล้ว
“ข้าคือแม่นางสามสี เคยติดตามอาจารย์ของข้าเข้าไปในเขาเยี่ยซาน อาจารย์ของข้ามีนามว่าซ่งโหยว ผู้เคยปราบจอมมารทางแดนเหนือให้สิ้นฤทธิ์เดช ข้าได้รับมอบหมายให้มาแจ้งข่าวว่าบัดนี้มีจอมมารก่อความวุ่นวายอยู่บนภูเขาเยี่ยซาน หากมนุษย์อย่างพวกเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็รับถอยไปเสีย อย่าได้รอช้า รีบหนีไปเดี๋ยวนี้!”
แม่นางสามสีพยายามตะโกนสุดเสียงแล้ว แต่เสียงของนางก็ยังคงเล็กแหลมอยู่ดี
กล่าวจบ นางก็หมุนตัวกระโดดลงจากหลังคาแล้ววิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
นกนางแอ่นแยกร่างนับพันคอยดูแลในระยะไกล ส่วนแม่นางสามสีผู้คล่องแคล่วจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบในพื้นที่ใกล้ๆ
ไม่นานคำสั่งอพยพก็ถูกส่งไปยังค่ายทหารทั่วเขาเยี่ยซาน
เหล่าทหารลังเลอยู่นานครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พากันทยอยอพยพออกจากพื้นที่
ระหว่างที่ถอนกำลังและวิ่งมาจนถึงยอดเขาแล้ว ก็ดันเผลอมองกลับไปด้านหลัง
กลับเห็นกลุ่มควันดำดุจพายุมารกำลังพุ่งสวนขึ้นสู่ท้องฟ้า เจาะทะลุม่านเมฆาให้เปิดออก ความมืดดำค่อยๆ กลืนกินแสงตะวันไป
แรดขาวตัวใหญ่ยักษ์วิ่งชนกระแทกอย่างบ้าคลั่ง มันตั้งท่าก้มศีรษะลง ก่อนจะใช้เขากระแทกใส่ในคราเดียว ทำให้ยอดเขาเยี่ยซานพังทลายลงในพริบตา ก้อนหินดินทรายฟุ้งกระจายขึ้นสู่ฟ้า
ยักษ์สีขาวร่างสูงใหญ่ดั่งภูผา กำลังรวบรวมพลังเหวี่ยงหมัด ดวงตาของมันทอประกายสีขาวคล้ายยักษ์ผู้ไล่ตามตะวันในตำนาน ออกแรงต่อยเพียงหมัดเดียว ทั้งผืนดินและแผ่นฟ้
