ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เพียงค้ำไม้เท้าไผ่ไว้แล้วหันไปสบตากับพวกมัน กระแสพลังไร้ขอบเขตไหลเวียนพลุ่งพล่านอยู่รอบกาย พัดพาเม็ดทรายปลิวว่อน แต่เสียงของเขากลับสงบนิ่งนัก “ข้าบอกให้ทั้งสองรออยู่ข้างนอก ส่งให้พวกเขาไปเกลี้ยกล่อมกองทหารมังกรพยศให้ถอนกำลัง ส่วนเมื่อครู่นี้ ข้าเพิ่งจะไปช่วยปลดปล่อยดวงวิญญาณในภูเขา จะให้ข้ารับมือกับพวกท่าน ย่อมไม่คณามือหรอก…”
จระเข้ยักษ์และแรดขาวต่างเตรียมจู่โจม
ราชครูก็ชักดาบไม้ที่เอวออกมาแล้ว
มีเพียงปีศาจจิ้งจอกที่ยังดีดพิณต่อ พลางหัวเราะเยาะพวกจระเข้ว่าโง่เขลา กล่าวว่าราชครูช่างหยิ่งผยองนัก
“คิดจะกล่าวอ้างถึงอาจารย์ข้า…”
นักพรตเพียงส่ายหน้ายกยิ้มบาง ก่อนจะมองไปยังอีกฝ่าย
“พวกท่านคงไม่มีสิทธิ์นัก”
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น
ปลายไม้เท้าไผ่แตะลงกับพื้น คลื่นพายุใหญ่พลันโหมกระหน่ำขึ้นมาในพริบตา
……………
