กฉายแววหิวโหย อุ้งเท้าขวาก็กางออกพร้อมตะปบเหยื่อตรงหน้า
เผยให้เห็นท่วงท่าอันสง่างามของจ้าวแห่งขุนเขา
ภูตกวางตกตะลึงสุดขีด แม้ไม่ได้ยืนนิ่งเพราะหวาดกลัว แต่ก็ดูจะไม่กล้าหาญเท่าตอนถูกหมาป่ารุมล้อมแล้ว
ส่วนหัวของภูตกวางกระแทกลงกับพื้นก่อน จากนั้นร่างจึงทรุดตามลงมา และสลบเหมือดไปในทันที
นกนางแอ่นอีกฝูงหนึ่งโผบินออกไป…
ตลอดเส้นทาง มีภูตผีปีศาจจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน
ล้วนเป็นพวกที่มีวิชาเพียงตื้นเขิน มิอาจแปลงกายได้ บ้างเป็นอมนุษย์กึ่งสัตว์ป่ากึ่งภูต จำพวกนี้พบเจอได้ยาก ชำนาญการซ่อนตัว ย่อมมีหลายตนที่คอยสอดส่องเส้นทางขากลับของเขา
ปีศาจจิ้งจอกคงระแวงว่าซ่งโหยวจะย้อนกลับไปทางเดิมอย่างกะทันหัน
แม้จะเป็นเพียงปีศาจชั้นต่ำ แต่นักพรตอย่างซ่งโหยวก็ต้องเสียแรงไปไม่น้อยเลย
แต่เพราะความเข้าขากันของนกนางแอ่นบนฟ้าและเจ้าแมวบนพื้นดิน เหล่าภูตผีปีศาจที่คอยหลบซ่อนอยู่ตามทางก็ล้วนถูกจัดการไปจนหมดสิ้น
ส่วนซ่งโหยวก็ยังคงนั่งอยู่บนหลังม้าขนแดง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขี่มันและได้สัมผัสถึงสายลมที่พัดตีเข้าหน้า
เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู
แต่นักพรตยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน คอยพินิจพิจารณาอยู่ในหัว
แท้จริงแล้ว เขาเยี่ยซานเป็นสถานที่แบบใดกันแน่
บางทีตอนนี้เขาคงจะเข้าใจแล้ว
วิชามารที่ซ่งโหยวได้ประจักษ์ที่อำเภอจิ่งอวี้ในแคว้นเหอโจวนั้นยืดอายุขัยได้เพียงไม่กี่ร้อยปี ราชครูไม่จำเป็นต้องพึ่งวิชานั้นเลยด้วยซ้ำ แต่
