ถึงเขาจะไม่มีวิธีอื่นแล้ว อย่างไรหลังตายไปก็คงได้รับตำแหน่งสูงส่งในเมืองผีที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์
แม้ว่าการเป็นอมตะตามวิถีแห่งวิญญาณและอมตะตามวิถีแห่งเทพจะต่างจากวิถีโดยสิ้นเชิง ไม่ได้มีอิสรเสรีหรือความสุขสบายใดๆ หากเลือกเดินทางนี้แล้วก็ใช่ว่าจะมีสิทธิ์กำหนดชีวิตตนเอง ยังต้องพึ่งพาปุถุชนและผู้ครองอำนาจ แต่ถ้าลองชั่งน้ำหนักระหว่างการเป็นวิญญาณมีอายุขัยนับพันปีและการได้ต่ออายุเพียงไม่กี่ร้อยปี ก็ใช่ว่าจะนำมาเทียบกันไม่ได้
แต่ถึงกระนั้นวิชามารที่ว่าก็คงไม่ต้องใช้สมุนไพรและวิญญาณคนตายมหาศาลถึงเพียงนี้
ซ่งโหยวได้แต่คาดเดาว่าทั้งสองทางนั้นมีบางส่วนคล้ายกัน อาจมีทางใดที่สมบูรณ์กว่าหรือทางใดที่บกพร่องกว่า
แท้จริงแล้วราชครูหาได้ต้องการตำแหน่งในนรกภูมิ
ปุถุชนที่เป็นอมตะยังได้ลิ้มลองรสชาติต่างๆ ยังดื่มกินได้ตามปกติ ยังได้จิบชาท่ามกลางแสงแดด ไม่เหมือนผีสางเทพยดาไร้รูป ที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยตำแหน่งหน้าที่และแรงศรัทธา
เขาไม่ได้เผาวิญญาณเหล่านั้นเพราะจะลงโทษ
แต่เขากำลังจะหลอมโอสถทิพย์ขึ้นจากวิญญาณเหล่านั้น!
โอสถทิพย์ที่นำพามาซึ่งความเป็นอมตะ!
นักพรตหย่งหยางเรียกโอสถทิพย์นี้ว่า ‘โอสถหยินหยาง’ ประกอบด้วยธาตุหยินและธาตุหยาง แต่บัดนี้นรกภูมิยังไม่อุบัติขึ้น ธาตุหยินที่ว่าจึงไม่ใช่อายุขัยของวิญญาณ และธาตุหยางก็ไม่ใช่อายุขัยของปุถุชน แต่หมายถึงร่างกายและวิญญาณ วัตถุดิบล้ำเลิศในใต้หล้านี้มีสรรพคุณเสริมแก
