องฮ่องเต้และราชครูจริง ด้วยความสามารถและสติปัญญาอันหลักแหลมของพวกเขา ย่อมไม่ได้มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวแน่นอน อาจใช้แผนเพียงหนึ่งเดียวพิชิตจุดประสงค์มากมาย แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง ซ่งโหยวย่อมสันนิษฐานได้ว่า ปีศาจตนอื่นๆ ในกองทัพแดนเหนือก็คงมีความเกี่ยวพันถึงพวกเขา บังเอิญนักที่ปีศาจหลายตนก็ถือกำเนิดขึ้นในแผ่นดินต้าเยี่ยน
ไม่รู้ว่าพวกเขาคาดการณ์ไว้หรือไม่ว่า ปีศาจแดนเหนือเหล่านั้นจะไม่คณามือซ่งโหยวเลย ไซ่เป่ยเหล่านั้นสู้เขาไม่ได้เลยสักตน แม้แต่ดาบสะบั้นวารีที่ได้รับการเสริมพลังจากฤกษ์ยามฟ้าดิน ดลบันดาลให้มวลน้ำมหาศาลท่วมทะลัก ก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้เลย ตรงกันข้าม เขากลับสังหารปีศาจเหล่านั้นทิ้งและได้เป็นผู้ครอบครองกริชเล่มนั้นเสียเอง
ฟังดูเหมือนจะเข้าใจง่าย แต่แท้จริงแล้วกลับมีความบังเอิญมากมายเหลือเกิน
ทันใดนั้นแสงที่สาดเข้ามาก็พลันมืดมัวลง
ซ่งโหยวเงยหน้าขึ้น เห็นว่ามีกลุ่มชายฉกรรจ์ถืออาวุธเดินเข้ามาทางประตูหน้า แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีหม่น คลุมหน้าด้วยผืนผ้า อีกทั้งด้านหลังยังมีรถม้าแล่นตามมาติดๆ บนรถเสียบธงรูปดาบ ดูแล้วคงเป็นกลุ่มผู้คุ้มกันสินค้า
พวกเขาคงจะเป็นลูกค้าประจำของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เหล่าคนที่นำอยู่ข้างหน้าต่างเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายใจ ส่วนพวกด้านหลังก็ไม่รอให้เถ้าแก่เอ่ยปาก รีบต้อนรถม้าไปยังคอกหลังโรงเตี๊ยม
ชายร่างกำยำไว้หนวดเคราผู้เดินนำอยู่เบื้องหน้าเอ่ยเสียงดัง
“ข้าสั่งเหม
