่วมกับฮ่องเต้และไม่ได้กลับมา กริชเล่มนั้นจึงสูญหายไปด้วย” เถ้าแก่หัวเราะ “จึงลือกันว่าเป็นเรื่องจริงอย่างไรเล่า มีชื่อแซ่ชัดเจนขนาดนี้ แต่จะว่าไปมันก็ผ่านมาเป็นร้อยปีแล้ว ต่อให้เป็นคนตระกูลนั้นก็ใช่ว่าจะแยกแยะจริงเท็จได้ บางทีรุ่นหลังๆ อาจจะแต่งเติมเรื่องราวขึ้นมาเองก็ได้ จะมีกริชวิเศษเช่นนั้นได้อย่างไรกัน…”
“น่าสนใจ”
ซ่งโหยวพยักหน้า บัดนี้เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด
ส่วนแม่นางสามสีก็ซดน้ำแกงในชามจนเกือบหมดแล้ว เตรียมจะกินข้าวต้มกับไข่ลวกต่อแล้วแท้ๆ แต่พอได้ยินทั้งสองพูดถึงกริช ก็เงยหน้าขึ้นมองเถ้าแก่ จากนั้นก็ก้มหน้ากินอาหารต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพราะแท้จริงแล้ว กริชเล่มนั้นก็อยู่ในย่ามของนางนั่นเอง
……………
