การควบคุมของตน ในทำนองเดียวกัน จ้าววิถีก็ย่อมปรารถนาให้พระผู้เป็นเจ้าต้องลำบากใจบ้างเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ ลวี่หยางเพียงคาดเดาเช่นนั้น
แต่บัดนี้ เขาได้คำตอบแล้ว“หากพระผู้เป็นเจ้าบอกเรื่องประวัติศาสตร์เทียมแก่จ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋ามาเนิ่นนาน เหตุใดบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนจึงเพิ่งมาลงโทษริบคืนข้าในตอนนี้เล่า?”
จะมาริบคืนเอาตอนนี้น่ะหรือ? ช้าเกินไปแล้ว!
“ครืน!”
วินาทีนั้น แม้ในบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนจะตัดสินลวี่หยางด้วยนามจักรพรรดิเทียมฐานะลงต่ำ ลักษณะสภาวะของเขาพลันร่วงหล่นสู่หุบเหวในบัดดล
ทว่าแสงอีกสายหนึ่งกลับถูกจุดขึ้น
แสงนั้นขาวบริสุทธิ์ เพียงปรากฏขึ้น กลิ่นกำยานสงบเย็นก็แผ่ไปทั่วทั้งฟ้า ดุจมีผู้คนนับล้านค้อมกายสาธุการ
วิถีเทพธูปเทียน!
[สวรรค์เจ็ดยอแสง]!
ทันทีที่บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนคลายหายไป ตาข่ายที่ถักทอจากวิถีเทพธูปเทียนก็เข้ามาสืบต่อช่องว่างนั้นอย่างสมบูรณ์ ค้ำชูลักษณะของลวี่หยางอีกครา
ภาพเหตุการณ์นี้อีกครั้ง ทำเอาบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนคาดไม่ถึง
“ฉึบ!”
ถัดมา กระบี่แสงของลวี่หยางก็ผ่าลงบนตาข่ายไร้รูปนั้นทันใด เสียงเส้นสายขาดสะบั้นดังสนั่น ฟ้าดินพลันแปรปรวนสะท้านสั่น
ชั่วขณะนั้นเอง ตั้งแต่สามสิบหกชั้นเมฆาอัสนีเบื้องบน ลงมาจนถึงเส้นชีพจรพิภพลี้ลับเจ็ดสิบสองเส้น ประกายแสงเจิดจ้านับล้านล้านก็เบ่งบานจากพื้นที่ที่บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนแตกขาด คล้ายเขื่อนแตกน้ำหลาก ไ
