หลบ่าลงมาจากนภา ราวกับสายโลหิตจากแผลฉกรรจ์ แพร่สะท้อนไปทั่วผืนแผ่นดิน
ดินแดนเจียงซี
ผู้บำเพ็ญแห่งราชสำนักเต๋ากำลังเหาะเหินเหนือท้องฟ้า ทว่าตำแหน่งขุนนางเหนือศีรษะกลับพลันสูญเสียประกายแสงเจิดจ้า ก่อนระเบิดแตกกระจาย ร่วงหล่นจากความฟากฟ้า เบิกตากว้างงุนงง
เหตุการณ์เช่นนี้บังเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และทั้งหมดล้วนเป็นเพราะลวี่หยางตัดขาดเส้นสายบางส่วนของบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนแม้ดูเหมือนเล็กน้อย ทว่าเกิดต่อผู้บำเพ็ญนับหมื่นนับพัน!
หากต้องการจะซ่อมแซมมันกลับคืน ต้องใช้กำลังกายและจิตใจเท่าใด?
“ครืน ครืน ครืน!”
ในยามนั้นบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนประหนึ่งโกรธเกรี้ยวสุดขีด ถ้อยอักษรพลันผุดขึ้นอีกครั้ง เช่นเดียวกับที่เคยกระทำต่อหงเทียน ครานี้หมายจะริบคืนความรู้ความสามารถทั้งหมดของเขาอย่างสิ้นเชิง!
ในพริบตานั้นเอง ลวี่หยางถึงกับนิ่งงัน
ด้วยเหตุที่เขามีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนทุกพรสวรรค์ ทุกวิชาเทพ ล้วนต้องอาศัยมันค้ำหนุนความรู้ความสามารถจึงสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว
ดังนั้นเมื่อความรู้ความสามารถถูกริบคืนลง ลวี่หยางก็ยืนนิ่งดุจถูกตรึงไว้ ราวกับไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใด วิชาเทพทั้งหลายที่เคยเป็นดั่งแขนขาก็พลันระส่ำบ้าคลั่ง เพียงชั่วขณะ เดิมทีเขาผู้ไร้ช่องโหว่ใด กลับเผยรอยรั่วเล็กที่สุดออกมา
แทบจะพร้อมกันนั้นเอง
“ฉัวะ!”
ปรากฏฝ่ามือหนึ่งเรืองรองด้วยทองคำพุ่งแทงจากแผ่นหลังทะลุออกหน้าอ
