ยวรู้มาก่อนแล้วว่าวิญญาณของหลิวโหย่วถูกไฟเผา ที่ถามซ้ำ ก็เพียงอยากรู้เหตุผลเท่านั้น
แต่กลับหาข้อคัดค้านไม่ได้แม้แต่น้อย
แม้เขาจะเชื่อในความซื่อตรงของตระกูลหลิน เชื่อว่าก่อนหลินโหย่วจะไปร่วมรบนั้นมีจิตใจดีงาม แต่สิ่งที่ราชครูกล่าวก็สมเหตุสมผลนัก ในยุคนี้ ทัพใดออกศึกย่อมมีเรื่องปล้นสะดมฆ่าฟันเป็นธรรมดา ชาวแดนเหนือกระทำสิ่งใดกับชาวต้าเยี่ยน ยามต้าเยี่ยนยกทัพขึ้นเหนือก็คงไม่ต่างกัน กระทั่งบางครั้งต่อให้เป็นคนแผ่นดินเดียวกันก็ยังอาจมิรอดพ้น ต่อให้คนเราอยากจะมีจิตใจใสสะอาดเพียงใด แต่เมื่อจมอยู่ในน้ำโคลน มีหรือจะไม่แปดเปื้อนเลย พลาดไปครู่เดียว ก็อาจกลายเป็นบาปอันใหญ่หลวงได้
ทุกอย่างดูถูกต้องจนไม่มีรอยรั่วใดให้จับผิด
ซ่งโหยวลดสายตาลงมองแม่นางสามสี
แม่นางสามสีคล้ายจะรู้ตัวว่าถูกมอง จึงเงยหน้าขึ้นพอดี แววตาของนางใสกระจ่างราวกระจก ทั้งคู่สบตากันอยู่เช่นนั้น
แต่ซ่งโหยวกลับมองไม่ออกว่าแม่นางสามสีเห็นสิ่งใดบ้างกันแน่
……………
