“แม่นาง…”
ซ่งโหยวเงยหน้ามองเบื้องหน้า “สิ่งที่ท่านกำลังตามหานั้น คือจระเข้แห่งแคว้นเย่ว์โจวหรือไม่”
เสียงนุ่มนวลดังขึ้นจากข้างกาย “บัดนี้ในแผ่นดินต้าเยี่ยน เหลือจระเข้อยู่เพียงไม่กี่ตน ลักษณะของมันต่างไปจากตนนั้นอย่างเห็นได้ชัด เว้นเสียแต่พวกในเย่ว์โจว คงไม่มีตัวใดในใต้หล้าที่ใหญ่โตถึงเพียงนั้นอีกแล้ว”หญิงสาวเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เพียงแต่สหายเก่าของข้านั้นมิใช่มันหรอก ท่านก็คงมองออก มันไม่เคยพบข้ามาก่อน เช่นเดียวกับที่ข้าไม่เคยพบมัน”
สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็กล่าวเสียงเบา กลัวว่านายเรือจะได้ยิน “แม้พวกเราจะเคยอยู่ในแคว้นเดียวกัน และต่างก็สืบสายจากปีศาจโบราณเช่นกัน แต่ระยะทางห่างไกลนัก ความสัมพันธ์จึงไม่ใกล้ชิดนัก ที่รู้จักกันจริงๆ ก็เพียงหนึ่งตนเท่านั้น ที่เหลือแทบไม่คุ้นหน้าเลย”
พูดจบนางก็หัวเราะเบาๆ “แต่ดูจากวิสัยของเจ้าจระเข้ตนนั้นแล้ว เห็นทีจะมาจากเย่ว์โจวแน่แท้ ดุดันแต่ไม่โหดร้าย โง่เขลาแต่ไม่บ้าบิ่น เย็นชาแต่ไม่กระหายเลือด… คิดไปแล้ว เหล่าจระเข้ร้ายกาจก็คงตายไปหมดแล้ว เหลือไว้แต่พวกที่ยังพออยู่รอดได้เท่านั้นกระมัง”
“ดูท่าที่เย่ว์โจวคงมีจระเข้อยู่มากกระมัง”
“แม้บัดนี้จะเป็นยุคสมัยของมนุษย์แล้ว แต่เผ่าจระเข้มีต้นกำเนิดมาจากปีศาจยุคโบราณ ย่อมมีอิทธิฤทธิ์อยู่บ้าง” แม่นางหว่านเจียงเอ่ยเสียงเรียบ
สาวใช้เสริมขึ้น “อย่างพวกแรดขาว ก็ใช่ว่าจะมีแต่เจ้าวัวบ้านั่นเพียงตัวเดียว ยังม
