คงยืนอย่างมั่นคง ไม่ขยับแม้ครึ่งก้าว
เป็นจระเข้ยักษ์ในตำนาน ที่ผู้คนเรียกกันว่า ‘ถัวหลง’ นั่นเอง
ดินแดนต้าเยี่ยนครั้นอดีตกาล เคยมีจระเข้หลายสายพันธุ์อาศัยอยู่ แต่ปัจจุบันหลงเหลือเพียงพวกขนาดเล็ก กินปลาเป็นหลัก ไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ ทว่าเถ่าหลงนั้นต่างออกไป มันคือจระเข้โบราณลำตัวยาวถึงสองจั้ง อุปนิสัยดุร้าย เคยขึ้นฝั่งมาไล่กินผู้คน เป็นภัยพิบัติประจำลำน้ำ
แต่ถึงกระนั้นมนุษย์ก็แกร่งกล้าเกินกว่าจะยอมจำนน
ว่ากันว่าในอดีตกาล มีขุนนางคนหนึ่งเห็นประชาชนเดือดร้อนจากจระเข้ จึงเขียนฎีกาโยนลงแม่น้ำ ตักเตือนให้จระเข้อย่าได้ก่อความวุ่นวาย แต่จระเข้ไม่ฟัง เขาจึงนำชาวบ้านออกขับไล่ จนจระเข้ถูกกำจัดแทบสิ้นสูญจากแดนต้าเยี่ยน
“เรื่องของโลกมนุษย์จำเป็นต้องให้เทพเจ้ามาเกี่ยวข้องด้วยหรือ”
ทว่าตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านี้ กลับมีขนาดใหญ่โตเกินคาด ลำตัวยาวหลายสิบจั้ง กว้างหลายจั้ง หนากว่าธารน้ำขนาดเล็กเสียอีก ผิวหนังของมันมีสีดำปนแดงเข้มสะท้อนแสงแดดเย็นเฉียบ ส่วนหัวเพียงส่วนเดียวก็ใหญ่พอจะกลืนเรือทั้งลำเข้าไปได้ทั้งลำ
ดวงตากลมโตทั้งสองข้างมีเยื่อบางใสแยกออกเผยให้เห็นนัยน์ตาแนวตั้งเป็นเส้นแคบ ยามจ้องมานั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก
ซ่งโหยวเพียงยืนพิงไม้เท้าสบตากับมันนิ่งๆ
หญิงสาวข้างกายก็ยังคงสงวนท่าทีสงบนิ่ง เย็นเฉียบดังผิวน้ำ ส่วนสาวใช้ก็มองด้วยรอยยิ้มสนใจใคร่รู้
แม่นางสามสีแปลงร่างเป็นแมวน้อย ซุกตัวอยู่กับแทบ
