งสามท่ามกลางป่าหิมะที่กำลังเดินห่างออกไปไกล
ภูผาขาวโพลน ซ่งโหยวและสหายลับสายตาไปแล้ว
เซียนงูนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดถึงสิ่งใดถึงได้ส่ายหน้าพลางหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
แก่นแท้แห่งพลังวิญญาณฟ้าดินหลั่งไหลมารวมกันยังที่แห่งนี้
ซ่งโหยวแวะไปเดินชมตลาดมืดอีกครา กว่าจะกลับถึงฉางจิงก็เป็นเช้าวันที่สี่พอดี หน้าประตูเมืองครึกครื้นไม่น้อย ขบวนผู้ติดตามและรถม้าเคลื่อนออกจากเมืองอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีคนคอยไล่ผู้คนให้เปิดทาง เพียงเดินออกนอกตัวเมืองไปอย่างเงียบเชียบ แต่ถึงกระนั้นกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายที่อธิบายได้ไม่ชัดนัก
ชาวเมืองยืนเรียงเต็มสองฝั่งถนน ต่างพากันพูดคุยซุบซิบกันสนุกปาก
