าสตร์การแพทย์ที่สั่งสมมาตลอดทั้งชีวิต รวมถึงแก่นแท้ของโรคภัยไว้ในคัมภีร์แพทย์ของท่าน หากได้เผยแพร่ คงมิได้มีเพียงราษฎรยุคนี้ที่จะได้ประโยชน์ แม้แต่ทายาทภายภาคหน้าก็อาจได้รับอานิสงส์ บัดนี้หมอเทวดาไช่ลงมือเขียนหนังสือเป็นครั้งที่สี่แล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดยอมแพ้ ข้าก็อดเวทนาไม่ได้ ไม่ทราบว่าท่าน…”
“เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร”
“เทพบนวิมานสวรรค์เก่งกล้าเพียงใด ก็ยังไม่อุกอาจบุกเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในที่ของท่าน หมอเทวดาไช่ชรามากแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน ข้าใคร่ขอให้ท่านอนุญาตให้เขาพำนักในกระท่อมของท่าน เขียนตำราครึ่งหลังให้จบ” ซ่งโหยวประสานมือ “เมื่อเขียนเสร็จ ข้าจะนำไปเผยแพร่แก่ผู้คนใต้หล้าเอง”
“สี่ครั้งเชียวหรือ…”
เซียนงูพึมพำ แม้เขาเองก็อดส่ายหัวไปมาไม่ได้
ยอดหมอของแผ่นดินลงมือเขียนตำราตั้งสี่หน ล้วนสูญหายไปทั้งสิ้น นับเป็นเรื่องประหลาดแท้ ไม่ว่า ‘คัมภีร์แพทย์ไช่’ จะสูญหายหรือถูกสืบทอดต่อไป อย่างไรเสียเรื่องอุปสรรคทั้งสี่ครั้งนี้คงถูกลือต่อไปชั่วลูกชั่วหลานเป็นแน่ เพียงแต่อาจเป็นเรื่องอัศจรรย์หรือความอาลัยก็ไม่อาจล่วงรู้ได้
“ข้ามิได้พบเขาบ่อย เพียงเห็นแก่ศาสตร์การแพทย์และคุณธรรมของเขา ข้าจึงคุ้มครองไว้ คราวก่อนเขามาขอฝากคัมภีร์ เห็นว่าเขาจริงใจนัก จึงยอมให้ฝาก” เซียนงูรินชา “ในเมื่อเจ้าออกปากขอเช่นนี้ ข้าย่อมไม่อาจปฏิเสธ ไม่เช่นนั้นวิญญาณสหายเก่าคงหาว่าข้าใจแคบแน่ อย่างไรก็ถือเป็นเร
