ะสานมือ “เมื่อเขียนเสร็จ ข้าจะนำไปเผยแพร่แก่ผู้คนใต้หล้าเอง”
“สี่ครั้งเชียวหรือ…”
เซียนงูพึมพำ แม้เขาเองก็อดส่ายหัวไปมาไม่ได้
ยอดหมอของแผ่นดินลงมือเขียนตำราตั้งสี่หน ล้วนสูญหายไปทั้งสิ้น นับเป็นเรื่องประหลาดแท้ ไม่ว่า ‘คัมภีร์แพทย์ไช่’ จะสูญหายหรือถูกสืบทอดต่อไป อย่างไรเสียเรื่องอุปสรรคทั้งสี่ครั้งนี้คงถูกลือต่อไปชั่วลูกชั่วหลานเป็นแน่ เพียงแต่อาจเป็นเรื่องอัศจรรย์หรือความอาลัยก็ไม่อาจล่วงรู้ได้
“ข้ามิได้พบเขาบ่อย เพียงเห็นแก่ศาสตร์การแพทย์และคุณธรรมของเขา ข้าจึงคุ้มครองไว้ คราวก่อนเขามาขอฝากคัมภีร์ เห็นว่าเขาจริงใจนัก จึงยอมให้ฝาก” เซียนงูรินชา “ในเมื่อเจ้าออกปากขอเช่นนี้ ข้าย่อมไม่อาจปฏิเสธ ไม่เช่นนั้นวิญญาณสหายเก่าคงหาว่าข้าใจแคบแน่ อย่างไรก็ถือเป็นเรื่องดี ให้เขามานั่งเขียนต่อในกระท่อมแห่งนี้เถิด”
เซียนงูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
“แม้ข้าจะไม่มาบ่อยนัก แต่นี่คือเขตของข้า ผีสางเทพยดาชั้นต่ำล้วนไม่กล้ากระทำการอุกอาจ เทพตนใดมีนามมีศักดิ์ก็ยิ่งไม่กล้า”
ถ้อยคำนั้นแฝงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ขอบพระคุณผู้อาวุโส”
ซ่งโหยวก้มศีรษะคำนับด้วยใจจริง
