งรู้ได้ว่าจ้าวแห่งนรกภูมิที่จะไม่กลายเป็นจักรพรรดิชื่อจินอีกองค์หรือเทพอย่างฟู่เหลยกงกันแน่
“ข้าว่าจะลงใต้ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิ อย่างไรก็จะไปดูเมืองผีนั้นแน่” ซ่งโหยวว่า แต่ถึงกระนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย “เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ข้ากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
“อย่างไรเล่า”
“บอกไม่ถูก มีหลายรายละเอียดทำให้ข้าเกิดความสงสัย ต้องไปเห็นด้วยตาตนเองถึงจะรู้”
“เห็นกับตาย่อมกระจ่างกว่า”
“จริงสิ”
ซ่งโหยวหันกลับมาหาเซียนงู พาเขาวกกลับสู่หัวข้อเดิม “ได้ยินว่าหมอเทวดาไช่ได้บันทึกศาสตร์การแพทย์ที่สั่งสมมาตลอดทั้งชีวิต รวมถึงแก่นแท้ของโรคภัยไว้ในคัมภีร์แพทย์ของท่าน หากได้เผยแพร่ คงมิได้มีเพียงราษฎรยุคนี้ที่จะได้ประโยชน์ แม้แต่ทายาทภายภาคหน้าก็อาจได้รับอานิสงส์ บัดนี้หมอเทวดาไช่ลงมือเขียนหนังสือเป็นครั้งที่สี่แล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดยอมแพ้ ข้าก็อดเวทนาไม่ได้ ไม่ทราบว่าท่าน…”
“เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร”
“เทพบนวิมานสวรรค์เก่งกล้าเพียงใด ก็ยังไม่อุกอาจบุกเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในที่ของท่าน หมอเทวดาไช่ชรามากแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน ข้าใคร่ขอให้ท่านอนุญาตให้เขาพำนักในกระท่อมของท่าน เขียนตำราครึ่งหลังให้จบ” ซ่งโหยวปร
