“เมื่อครานั้นแยกจากคุณชาย หลังรักษาโรคระบาดในกุยจวิ้นได้แล้ว พวกข้าก็เดินทางต่อไปตามเส้นทางแคว้นเหอโจว กวงโจว ระหว่างทางได้ยินเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับคุณชาย…”
“พอพ้นเย่ว์โจวมา ข้าก็ได้ยินเรื่องเล่าของหมอเทวดาไช่มามากไม่แพ้กัน ปวงชนล้วนกล่าวขานด้วยความชื่นชม คิดดูแล้ว ต่อให้ผ่านไปเป็นร้อยเป็นพันปี นามของหมอเทวดาไช่ก็ต้องยังคงขจรขจายไปทั่วผืนฟ้านี้แน่นอน”
ทั้งสองสนทนาถึงเหตุการณ์หลังจากที่แยกกันวันนั้น
แมวสามสีนั่งตัวตรงเรียบร้อยอยู่เบื้องหน้าเตาไฟ ด้านที่หันเข้ากองไฟค่อยๆ ระอุขึ้นจนคล้ายมีไอขาวบางจางลอยขึ้น
“ว่าไปแล้ว”
ซ่งโหยวพูดคุยอยู่นาน เมื่อเล่าเรื่องราวเก่าๆ จบแล้วจึงกล่าวกับหมอเทวดาไช่ต่อ
“หลายวันก่อน ข้าได้พบแม่นางผู้หนึ่งบนถนน ได้พูดคุยกันถึงหมอเฉินแห่งโถงจี้ซื่อถัง บัดนี้ข้าถึงได้รู้ว่า หมอเฉินได้จากโลกนี้ไปแล้ว ท่านหมอทราบเรื่องนี้หรือไม่”
“ย่อมทราบอยู่แล้ว” หมอเทวดาไช่ตอบ “พวกข้ากลับมาที่นี่นานแล้ว ต่อมาได้ยินว่าไข้ทรพิษกำลังระบาดที่จิ้งโจว จึงรีบไปที่นั่น ข้าย่อมรู้เรื่องหมอเฉินมานานแล้ว”
“ข้าเสียใจด้วย”
“เฮ้อ…”
หมอเทวดาไช่ถอนหายใจ ดวงหน้าฉายแววโศกเศร้าเจือปนความคิดโทษตนเอง ทั้งผ
