อึก อึก…
เด็กหญิงตัวน้อยช้อนชามน้ำข้าวหมักขึ้น ดื่มจนหมดในรวดเดียว นางไม่ยอมกลืน แต่กลับอมไว้ในปากจนแก้มพองตุ่ย ปากเล็กๆ ก็ย่นลงตามไปด้วย นางเพิ่งดื่มเหล้าข้าวเข้าไป ใบหน้าจึงขึ้นสีแดงเรื่อเปล่งปลั่ง นางนั่งพิงหลังนักพรต กลอกตากลมโตไปมาพร้อมกับแกว่งเท้าเล่น ไม่ได้ตั้งใจจะกินข้าวต่อแล้ว เอาแต่นั่งเหม่อลอยด้วยความเบื่อหน่าย
ผ่านไปครู่หนึ่งจึงกลืนเหล้าข้าวลงไป
จากนั้นก็เม้มปากลง
เหล้าข้าวธรรมดากับเหล้าที่แม่ทัพเฉินมอบให้ก่อนหน้านี้ต่างกันอย่างสิ้นเชิง มันแทบไม่มีรสเหล้าเลย มีเพียงกลิ่นหอมของข้าว รสสัมผัสเย็นเคล้ากับรสชาติหวานฉ่ำ เป็นที่ชื่นชอบของนางนัก
เด็กหญิงตักเหล้าในไหเพิ่มโดยไม่ลังเลเลย
แต่คราวนี้กลับไม่รีบดื่ม เพียงวางไว้เฉยๆ แล้วหันไปจ้องนักพรตของตนที่กำลังคุยกับหญิงสาวอยู่
ผ่านไปไม่นานนักนางก็รู้สึกเบื่ออีกแล้ว
ผู้ใดเล่าจะไม่ยอมดื่มเหล้าชั้นดี ไม่ยอมซดแกงเนื้อแกะหอมๆ เนื้อไก่ยังไม่ยอมกินเลย เอาแต่คุยกันอยู่ได้
พวกผู้ใหญ่ทำตัวน่าเบื่อเช่นนี้ทุกครั้งเลยหรือ… หรือแค่บางครั้งกันนะ
เด็กหญิงคิดฟุ้งซ่านไม่หยุด
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ novel-lucky
“แม่นางสามสี”
เสียงสาวใช้เอ่ยเรียกนาง
ดูท่าว่าสาวใช
