บทที่ 350 ทายาทปีศาจแห่งแคว้นเย่ว์โจว
……………
“วันนี้เป็นวันดี เหมาะแก่การดื่มสุรา” สตรีที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยกับนักพรตด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ท่านอยากดื่มสุราแบบใดหรือ”
“เหตุใดถึงกล่าวว่าเป็นวันดี”
“ประการแรก วันนี้เป็นวันเหมันตวิษุวัต ขุนนางทั้งเมืองล้วนหยุดพัก บ้านเมืองครึกครื้นไม่น้อย” หญิงสาวยกยิ้มบางๆ รอยยิ้มของนางดูสำรวมอย่างยิ่ง ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมายังคงราบเรียบ “ประการที่สอง นับจากวันนี้เป็นต้นไป นครฉางจิงจะไม่มี ‘แม่นางหว่านเจียงผู้บรรเลงพิณร่ำสุรา’ อีกต่อไป มีเพียงปีศาจจิ้งจอกที่ได้ออกท่องโลกหล้าอย่างอิสระ ไร้ซึ่งพันธนาการ เหมือนท่านนักพรต ได้ออกพเนจร สัมผัสกับธรรมชาติบนฟ้าดินผืนนี้”
“เดิมทีนายหญิงตั้งใจว่าจะ ‘จากไป’ ในอีกสองวันข้างหน้า แต่บังเอิญวันนี้ท่านนักพรตมาเยือนถึงที่ เช่นนั้นข้ากับนายหญิงก็จะได้แจ้งบรรดาแขกไปว่า วันนี้เชิญท่านนักพรตมาหารือเรื่องงานศพ” สาวใช้กล่าวอย่างยิ้มแย้ม “เหนือชั้นนัก”
“เป็นเช่นนั้น” หว่านเจียงพยักหน้า
“อีกอย่างวันนี้ท่านนักพรตมาเยี่ยมพวกข้าพร้อมกับนำอาหารติดมือมาด้วย ถือเป็นมิตรไมตรีจากสหายปุถุชน พวกข้าย่อมยินดีไม่น้อย” สาวใช้ยิ้มระรื่น “สหายนำอาหารมาฝากทั้งที เราก็ควรเตรียมสุราไว้ต้อนรับใช่หรือไม่”
“เช่นนั้น ขอทราบหน่อยว่ามีสุราอะไรบ้าง” สีหน้าของนักพรตไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
“หอเซียนกระเรียนเลื่องชื่อด้วยเสียงพิณและสุรา ที่นี่รวบ
