บทที่ 347 สหายเก่ามาเยี่ยมเยียน
……………
“ทั้งสองท่าน เชิญดื่มชา”
“ขอบคุณท่านมาก”
ทั้งสองต่างยกถ้วยชาขึ้น พินิจสีและกลิ่นของชา ครั้นได้ลิ้มรสก็ยังชื่นชมในความหอมหวนนั้น
“ชาดี”
หลิวฉางเฟิง อดีตขุนกำนันประจำมณฑลหลิว อดเอ่ยชมไม่ได้
“ชานี้… คล้ายกับชาบรรณาการในวังอย่าง ‘ชาหลงถวน’ อยู่ถึงเจ็ดแปดส่วนเลยทีเดียว” อวี๋เจียนไป๋กล่าวอย่างไม่แน่ใจนัก
“ท่านอวี๋เป็นผู้รักการดื่มชาจริงๆ รู้รสแม้กระทั่งชาหยาบๆ ฝีมือข้า” ซ่งโหยวเอ่ยทั้งรอยยิ้ม “นี่เป็นชาที่แม่ทัพเฉินจื่ออี้มอบให้ ต้องขอบคุณเขาจริงๆ นักพรตพเนจรอย่างพวกข้าจึงได้มีโอกาสลิ้มรสชาที่ปกติมีแต่โอรสสวรรค์เท่านั้นที่ได้ดื่ม”
“ท่านพูดเกินไปแล้ว มีชาชนิดใดที่ท่านอยากดื่มแล้วไม่ได้ดื่มด้วยหรือ” อวี๋เจียนไป๋ส่ายหน้า วางถ้วยชาลง แล้วกล่าวอย่างนอบน้อม “พูดไปก็น่าละอายยิ่ง ช่วงนี้งานราชการวุ่นวายนัก ไม่รู้เลยว่าท่านกลับฉางจิงมานานแล้ว เพิ่งได้แวะมาเยี่ยนเยียนก็วันนี้ ข้านี่เป็นสหายที่แย่จริงๆ”
“ท่านอวี๋กล่าวถูกแล้ว” หลิวฉางเฟิงหัวเราะพลางเอ่ยเสริม “ท่านอวี๋มักพูดถึงท่านอยู่เสมอ หากครานี้เผลอคลาดกันอีก เกรงว่าคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่”
“สองท่านกล่าวเกินไปแล้ว”
“เป็นอย่างที่ท่านหลิวว่า แต่ก่อนล้วนเพราะมีคุณชายซ่งคอยชี้ทางเตือนสติ ข้าถึงได้มีวันนี้ บัดนี้เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าควรวางตนเป็นขุนนางเช่นไร จึงได้รู้ว่าครึ่งชีวิตที่ผ่านมาโง่งมปานใด ต้องขอบคุณท่านแล
