บทที่ 348 จิ้งจอกเล่นเล่ห์
……………
“นี่นักพรต เมื่อไหร่จะฤดูใบไม้ผลิหรือ”
เสียงของเจ้าแมวเรียกสตินักพรตคืนมา นักพรตเพียงก้มลงมองดวงตาสีอำพันส่องประกายแวววับคู่นั้น
“อีกเดือนกว่า”
“เดือนกว่าเชียว!”
“ทำไมหรือ”
“พวกเราจะไปจากที่นี่แล้วหรือ”
“ใช่แล้ว”
“ต่อไปพวกเราจะไม่ได้เจอนางแล้วหรือ” เจ้าแมวสามสีเอ่ยพลางหันออกไปมองด้านนอก เห็นได้ชัดว่านางกำลังพูดถึงจอมยุทธ์หญิงอู๋ “เหมือนที่ไม่ได้เจอผู้แซ่ซูอีก”
“คงต้องรออีกหลายปีกว่าจะได้เจอกัน”
“นั่นน่ะสิ”
“แม่นางสามสีคิดถึงนางหรือ”
“อือ…”
เจ้าแมวแหงนหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาคู่นั้นช่างสวยสดงดงาม นัยน์ตาครุ่นคิดแฝงไปด้วยความฉงน แต่ถึงกระนั้นก็ยังดูบริสุทธิ์นัก ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงเอ่ยขึ้น “แม่นางสามสีแค่คิดว่าจอมยุทธ์หญิงอู๋ดูโง่น่ะ ฉลาดสู้แม่นางสามสีไม่ได้หรอก กว่านางจะอ่านออกก็ใช้เวลาตั้งนาน แต่แม่นางสามสีก็คิดว่าถ้านางเก่งกว่านี้สักหน่อย นางคงเรียนรู้ได้ไวกว่า…”
“เจ้ากลัวว่าอยู่ดีๆ นางจะเก่งกว่าเจ้าหรือ”
“…”
เจ้าแมวอึ้งงันไป ในใจคิดอยากคัดค้าน แต่กลับพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น
“แบบนี้เรียกว่าอาวรณ์”
“แม่นางสามสีไม่รู้ ความอาวรณ์น่ะมีหลายรูปแบบนัก บ้างก็พบเจอได้ง่าย สัมผัสถึงมันได้ในทันที แต่บางทีความอาวรณ์นั้นก็ถูกซุกซ่อนเอาไว้ กว่าจะสัมผัสได้ก็นาน” นักพรตเอ่ยเสียงเรียบ ครั้นเห็นนางเผยสีหน้าเสมือนเข้าใจ ก็เสริมต่อทันที “แต่ว่าถ้าตอนพบกั
