ทั่วลานกว้างภายในพระราชวังและทางเดินยาวล้วนประดับโคมไฟสว่างไสว
ใต้ชายคาและตามแนวระเบียงยาวแขวนโคมกระดาษเรียงรายต่อกันเป็นสาย แสงโคมทาบทับเสาสีแดง บนลานด้านหน้ามีเสาโคมศิลาสลักรูปเรือนหลังน้อยสูงไม่ถึงเอว แต่ละต้นส่องแสงสว่างพร่างพรายราวหมู่ดาวพร่างพราวบนพื้น เหล่านางกำนัลและทหารองครักษ์ที่ถือโคมเดินผ่านเบื้องหน้า ล้วนย่างกรายไปอย่างแผ่วเบาไร้สุ้มเสียง
นี่คือวังหลวงในสายตาของเจ้าแมวน้อย
นางเกาะอยู่บนธรณีประตู พร้อมกับคอยแหงนหน้าขึ้นมอง
คนในโถงด้านหลังดูเหมือนจะรับประทานกันอิ่มแล้ว ล้วนวางตะเกียบลง ไม่ได้แตะต้องจอกสุราอีก เพียงสนทนากันต่อไป
“ยังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ข้าหนักใจอยู่”
ฮ่องเต้ประทับอยู่บนที่นั่งประธานโน้มพระวรกายมาข้างหน้าเล็กน้อย หรี่พระเนตรมองไปยังนักพรต สีพระพักตร์ฉายแววขอคำปรึกษา
“ฝ่าบาทยังมีความกังวลใดอยู่อีกหรือพ่ะย่ะค่ะ” นักพรตเอ่ยถาม แล้วเว้นช่วงเล็กน้อย “เป็นเรื่องที่กระหม่อมพอจะไขข้อข้องใจให้ได้หรือ”
“เรื่องนี้กวนใจข้ามานานนักแล้ว”
“เรื่องการแต่งตั้งรัชทายาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ก็ใช่” ฮ่องเต้หาได้ประหลาดพระทัยที่อีกฝ่ายมองออก เพียงกล่าวอย่างเรียบง่าย “น่าเสียดาย เหล่าผู้มีความสามารถรายล้อมข้ามากมาย แต่พอเจอเรื่องนี้เข้า ต่างก็ล้วนเป็นติดอยู่ในวังวนแห่งอำนาจ ต่างมีฝักมีฝ่ายของตน ครั้นเปิดปากสนทนากันทีไรล้วนเต็มไปด้วยกลอุบายส่วนตนทั้งสิ้น มีเพียงท่านเท่านั้นที่ครองตนเหน
