จวตอนนี้เองก็มีแต่ซากร่างไร้วิญญาณนอนเกลื่อน ตลอดรัศมีพันลี้ไม่มีแม้แต่เสียงไก่ขัน ข้าไม่อยากเห็นแผ่นดินอื่นกลายเป็นเช่นนั้นอีก”
อัครเสนาบดีได้แต่ก้มหน้ามิกล่าวสิ่งใด
หัวหน้าขันทียังคงก้มมองเจ้าแมวเงียบๆ
เจ้าแมวเมื่อครู่เพิ่งเดินอ้อมพระวรกายฮ่องเต้หนึ่งรอบ มองสำรวจอยู่นาน คล้ายกำลังพิจารณาว่า ‘นี่หรือคือผู้ทรงอำนาจที่สุดภายใต้หล้า’ แต่ครั้นผ่านไปครู่หนึ่งนางก็เบือนหน้าหนี คงรู้สึกว่าไม่น่าสนใจนัก ตอนนี้นางเดินมาถึงหน้าประตู สองเท้าหน้าพาดลงบนธรณีประตู คอยชะโงกหน้ามองออกไปเป็นระยะๆ บางคราได้ยินเสียงซ่งโหยว ก็หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง ท่าทางนั้นราวกับไม่ได้อยู่วังหลวงยามค่ำคืน ไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยงของฮ่องเต้ หากแต่เป็นเพียงบ้านหลังเล็กของนาง และบัดนี้นักพรตก็แค่เชิญสหายมานั่งสนทนาด้วยก็เท่านั้น
……………
