พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ…
นกนางแอ่นตัวหนึ่งโผบินมาจากหลังคาเรือนหลังหนึ่ง แล้วร่อนลงบนกิ่งไม้ที่อยู่ห่างจากกลุ่มคนไม่ใกล้ไม่ไกล
“ทำไมมีนกอยู่ที่นี่”
“เหมือนจะเป็นนกนางแอ่นนะ!”
“กลางฤดูหนาวอย่างนี้ จะมีนกนางแอ่นได้อย่างไร”
“หรือว่าจะเป็นปีศาจ”
“นกตัวนี้เหมือนจะตามเรามาตั้งแต่ตอนกลางวันแล้วนะ ตั้งแต่ออกจากฉางจิงก็ตามมาด้วยตลอดเลย” มู่อวิ๋นจื่อเว้นไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อย “ขอถามหน่อยเถิด สหายบำเพ็ญน้อยรู้จักนกตัวนี้หรือไม่”
“นั่นนกของข้าเอง!”
แม่นางสามสีตอบเสียงใสเจื้อยแจ้ว
“ข้าคือนกนางแอ่นแห่งอันชิง หาใช่ปีศาจอสูรไม่ ขอท่านทั้งหลายอย่าได้หวาดกลัวไปเลย” นกบนกิ่งไม้เอ่ยขึ้นมาเองอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ครั้นทุกคนได้ยินนกพูด ทั้งยังเป็นยามค่ำคืน ก็พากันตกตะลึงไม่น้อย มีเพียงมู่อวิ๋นจื่อที่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ “นกนางแอ่นแห่งอันชิง เป็นนกนางแอ่นในตระกูลเยี่ยนเซียนใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว”
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นทายาทของเยี่ยนเซียน”
มู่อวิ๋นจื่อเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
‘เทพผู้ปลดเปลื้องทุกข์ภัยแห่งอันชิง’ เป็นเทพองค์ใหม่ที่ได้รับแต่งตั้งเมื่อสองปีก่อน ด้วยบุญญาธิการมหาศาลจึงได้ขึ้นเป็นเทพผู้ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก ปัจจุบันเป็นที่กล่าวขวัญไปทั่วสารทิศ ในหมู่อารามเต๋าทั่วแผ่นดิน ล้วนมีชื่อของท่านปรากฏอยู่ในบทสนทนายามจิบชา เล่ากันว่าท่านมีบำเพ็ญเพียรมานับพันปี ก่อนจะได้รับแต่งตั้งเป็นเทพ
