กงมองต่ำพร้อมขมวดคิ้วแน่น
จริงๆ แล้วเขาไม่ค่อยรู้เรื่องราวในแดนเหนือนัก แยกความแตกต่างของอาวุธไม่ได้ แต่เพราะเป็นเทพ เพียงสัมผัสก็รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่อาวุธธรรมดา พลังควบคุมน้ำนั้นล้วนเป็นของเทพเทวาทั้งสิ้น น่าเสียดายที่ศาสตราเทพชิ้นนี้เก่าแก่เกินไปแล้ว คงเปลี่ยนผู้ถือครองมาหลายครั้ง หากเป็นผลงานของเทพยุคปัจจุบัน แค่แตะก็รู้แล้วว่าเป็นเทพองค์ใด
โจวเหลยกงหันมามองซ่งโหยว
“เจ้าอยากรู้อะไร”
“ข้าเพียงสงสัยแหล่งกำเนิด อยากรู้ว่ามันตกไปอยู่ในมือจอมมารแดนเหนือได้อย่างไร”
“ข้าช่วยได้แค่เอาไปตรวจสอบ แต่เทพองค์นั้นคงล่วงลับไปแล้ว ไม่แน่ใจว่าจะหาตัวเจ้าของเดิมเจอหรือไม่” โจวเหลยกงกล่าว “ตรวจสอบแล้วจะคืนให้เจ้า”
“ข้าไป…”
โจวเหลยกงยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ชะงักไป เพียงมองหน้านักพรต มองซ้ายแลขวาแล้วหรี่ตาลง “ธูปของข้าล่ะ”
“ท่านนี่ขี้หลงขี้ลืมเสียจริง” ซ่งโหยวคำนับ “ครั้งนี้ผู้ที่อัญเชิญท่านมาคือนักพรตจากอารามชิงเซียว อำเภอตงเหอต่างหาก ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย อีกทั้งข้าเองก็ไม่รู้ว่านักพรตผู้นั้นจะเรียกท่านมา เพียงบังเอิญเจอท่านที่นี่เท่านั้น ข้าจะรู้ล่วงหน้าแล้วเตรียมธูปมาให้ท่านได้อย่างไร”
“…”
ก็มีเหตุผล
โจวเหลยกงพยักหน้า
“ครั้งหน้าแล้วกัน”
ครืน!
สายฟ้าผ่าลงมา ท้องนภาพลันสว่างไสว เพียงครู่เดียวก็มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากแสง ครั้นหายแยงตาก็ไม่เห็นร่างของโจวเหลยกงแล้ว
“ฮ่าฮ่า…”
นักพรตหัวเราะแห้ง ก่อนจะหันไ
