หากแท้จริงแล้วดาบสะบั้นวารีจากเทพเจ้าในต้าเยี่ยน ก็หมายความว่ามีเทพคอยหนุนหลังช่วยศัตรู สนับสนุนให้พวกชาวแดนเหนือบุกมาสังหารกำลังและราษฎรต้าเยี่ยน ซึ่งเป็นเรื่องยอมไม่ได้ ยิ่งต้องสืบสวนเบื้องหลังของเรื่องนี้
ดังนั้นโจวเหลยกงจึงดูเอาจริงเอาจังยิ่งนัก
“แล้วดาบสะบั้นวารีอยู่ที่ไหน”
“ข้าให้เจ้าแมวไปแล้ว ตอนนี้อยู่กับนาง”
“เจ้าหมายความว่า…”
“วันนี้ยังไม่สะดวก”
“คนจากอารามฝูหลงเป็นแบบเจ้าทุกคนไหม”
“แต่ละคนล้วนมีข้อบกพร่องต่างกัน”
“แต่ข้าคงต้องขอนำไปตรวจสอบ จะได้ยืนยันว่าแท้จริงแล้วเป็นของเทพในจงหยวนหรือไม่”
“อีกไม่กี่วัน ท่านค่อยมาที่ถนนหลิวซู่ ในเมืองฝั่งตะวันตกก็แล้วกัน”
“…”
โจวเหลยกงไม่แสดงสีหน้าใดๆ เพียงหันหน้าหนีไปอีกทาง
“…”
นักพรตยังคงมีหน้าสงบนิ่ง “แม่นางสามสีมาแล้วหรือ ข้าก็กำลังจะไปหาพอดี”
“…”
เด็กหญิงตัวน้อยไม่พูด เพียงก้าวเดินมาหา
นางค่อยๆ เดินมาหยุดอยู่ข้างนักพรต กอดไก่ในอ้อมแขนที่กำลังจะลื่นตกลงไปไว้แน่น จากนั้นจึงยื่นมือเข้าไปล้วงหากริชที่ว่าในย่าม แล้วยื่นให้นักพรตไป
“แม่นางสามสีได้ยินทุกอย่างแล้วสินะ” ซ่งโหยวรับกริชไว้ “ขอบคุณแม่นางสามสีมากนะ”
“…”
เด็กหญิงยังคงไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าเท่านั้น
ใบหน้าขาวใสเผยแววจริงจัง
นักพรตพลันโยนดาบสะบั้นวารีขึ้นฟ้า
ครืน!
เปรี๊ยะ…
สายฟ้าฟาดลงมา แต่ไม่กระจายออก เพราะถูกกริชเล่มนั้นต้านไว้ค้างกลางอากาศ ก่อนจะลอยไปอยู่ในมือโจวเหลยกง
โจวเหลย
