ะบั้นวารี‘” ซ่งโหยวเอ่ยเสียงเรียบ “หลังข้าปราบมันได้ ก็เก็บดาบเล่มนั้นกลับมาด้วย รูปทรงไม่เหมือนอาวุธของชาวแดนเหนือ กลับคล้ายของชาวจงหยวนเสียมากกว่า จึงเกิดความสงสัย อยากรบกวนท่านช่วยตรวจสอบให้หน่อย”
โจวเหลยกงฟังช่วงแรกยังนึกว่าเขาจะมากล่าวโทษเทพอีกตามเคย พอฟังถึงกลางเรื่องจึงโล่งใจ แต่พอได้ยินตอนท้ายกลับขมวดคิ้วลงอีกครั้ง
“ดาบสะบั้นวารีหรือ”
“ใช่ พวกมันเรียกกันเช่นนั้น”
“เจ้าสงสัยว่ามันมาจากต้าเยี่ยนหรือ”
“ไม่เพียงเท่านั้น ดาบสะบั้นวารีเล่มนี้ไม่ธรรมดา หากฤกษ์ฟ้าดินเป็นใจ จะสร้างคลื่นยักษ์กลางทะเลสาบได้ พลังมหาศาลยากจะคาดคิด ข้าดูแล้วคิดว่าอาวุธธรรมดาคงไม่อาจทำเช่นนี้ได้”
“เจ้าสงสัยว่าเป็นศาสตราเทพหรือ”
สายตาของโจวเหลยกงวูบไหวอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมเล่า “หลายปีก่อน ในแผ่นดินจงหยวน มีเทพวารีและเทพประจำแม่น้ำกลุ่มหนึ่งถ่ายพลังเทพลงในอาวุธได้ ครานั้นจักรพรรดิแดนปุถุชนก็ชอบทำเช่นนี้ เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนตนเอง ข้าคล้ายเคยได้ยินเรื่องราวของเทพประจำแม่น้ำองค์หนึ่ง ที่เลือกกริชเป็นศาสตราเทพ”
“ไม่ทราบว่าเป็นองค์ใด”
“เป็นเรื่องเมื่อสักพันปีที่แล้ว ข้าก็ได้ยินคนอื่นเล่าผ่านๆ จำไม่ค่อยได้หรอก อีกทั้งเรื่องนี้สำคัญยิ่ง จึงต้องกลับไปตรวจสอบให้ละเอียด”
“มีเหตุผล”
ชัดเจนว่าเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง
เทพเจ้าเข้ามาแทรกแซงศึกสงครามของมนุษย์ก็ไม่ถูกแล้ว หากเป็นชาวต้าเยี่ยนแล้วทรยศต่อแผ่นดินยิ่งไม่ควร แต่
