กลางดึกในหมู่บ้านดอกท้อ เสียงอึกทึกกึกก้องดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี
หลังจากปีศาจขยายร่างกายขึ้น ก็เห็นได้ชัดว่ามันฉลาดขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ถึงอย่างไรปัญญาของมันก็ยังเทียบคนไม่ได้
เมื่อเผชิญกับการโจมตีและการทุบกระหน่ำจากยักษ์หินทั้งสอง มันมักออกท่าทีทื่อๆ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่า ของเหลวสีดำที่พ่นออกไปไม่อาจทำอันตรายต่อก้อนหินเหล่านั้นได้ จะปะทะก็เสียเปรียบ มันจึงยิ่งยืนงง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จะถอยก็ไม่ได้ จะหลบก็ไม่รู้ทาง จึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่กับที่ บางคราก็โจมตีกลับอย่างไม่มีทิศทาง หรือไม่ก็แค่พ่นน้ำดำออกไป
แรงของมันมิได้ด้อยไปกว่ายักษ์หิน เพียงแต่น้ำหนักตัวเบากว่ากันมาก เมื่อปะทะกันแต่ละครา จึงมักเป็นฝ่ายต้องกระเด็นออกไป
ร่างของมันแม้จะไม่แข็งเท่าหิน ทว่ากลับทนทานยิ่งกว่า ศาสตราวุธใดล้วนฟันแทงไม่เข้า อีกทั้งหนังยังเหนียวประหนึ่งหนังสัตว์เทวะ ยักษ์หินจึงไม่อาจทำลายมันลงได้ง่ายๆ ถึงจะทุบจนหัวบุบก็ไม่เป็นอะไร ครั้งแรกที่ปะทะกัน หัวของมันถูกทุบจนยุบไปแล้วครึ่ง ทว่ากลับไม่มีบาดแผลเลยด้วยซ้ำ
ส่วนเสือที่หมอบอยู่รอบนอกก็คอยซุ่มโจมตี แม้จะออกโรงไม่บ่อย แต่ทุกครั้งที่โจมตีล้วนถูกจังหวะพอดิบพอดี อีกทั้งเสือนั้นยังว่องไว มันวิ่งเร็วพอจะหลบของเหลวสีดำนั่นได้ จึงแทบไม่โดนละอองเลยแม้แต่หยดเดียว
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทว่าภายในเวลาสั้นๆ กลับดูเหมือนไม่มีใครเอาชนะใครได้
ไม่นานนัก ปีศาจนั้น
