ยที่ขับไล่ปีศาจสำเร็จ นับเป็นคุณูปการมหาศาล!”
“ยินดีด้วย!”
“ช่างน่าทึ่ง แม้จะอายุน้อยแต่กลับมีฝีมือล้ำเลิศ คงสืบทอดวิชามาจากสำนักอันสูงส่งเป็นแน่!”
“ใช่แล้ว!”
“ถึงขั้นรู้จักกับท่านโจวเหลยกงเลยหรือ”
“ก็ถูกแล้วอีก!”
แม่นางสามสีขมวดคิ้วเล็กน้อย นางบอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่ารู้จัก ทำไมพวกเขาถึงยังถามอีก แต่สิ่งที่ทำให้นางสงสัยยิ่งกว่าคือ
“แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงยังอัญเชิญเขามาอีก”
“ข้าเห็นผีดิบตนนั้นต่อสู้กับหมาป่า เสือ และยักษ์หินที่สหายบำเพ็ญน้อยเรียกออกมาอยู่เนิ่นนาน ยากจะตัดสินแพ้ชนะ แต่มันกลับเห็นสหายบำเพ็ญน้อยบนหลังคา ข้ากลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้น จึงอัญเชิญเทพเจ้าสายฟ้าลงมาจุติ!”
“แม่นางสามสีแค่อยากดูฝีมือของมันต่างหาก”
“ข้าเห็นว่าสู้กันนานแล้วยังไม่รู้ผลสักที ข้าจึง…”
“แม่นางสามสีอยากดูนานกว่านี้”
“แน่นอนๆ” มู่อวิ๋นจื่อปาดเหงื่อ “แม่นางสามสีอายุยังน้อย แต่กลับรอบคอบและมีฝีมือสูงส่งถึงเพียงนี้ ข้านับถือจริงๆ”
“แน่นอน!”
เด็กหญิงกล่าวพลางก้มตัวลง แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยกองเถ้าดำที่พื้น
ทั้งสามมองตามเท้าของนาง
ปีศาจถูกเผาจนจำเค้าโครงเดิมไม่ได้แล้ว เหลือเพียงกองเถ้าสีดำรูปร่างคล้ายมนุษย์ เด็กหญิงเพียงใช้เท้าเขี่ยเบาๆ กองขี้เถ้าก็กระจายออก เผยให้เห็นโครงกระดูกสีขาวตัดกับสีสันยามราตรีที่ยังหลงเหลืออยู่บางส่วน
ไม่นานมือปราบทั้งสองก็ตามมาถึง
เมื่อเห็นว่าปีศาจถูกกำจัดลง และจากที่ได้ฟังเสียงการต่อสู้
