“ท่านอาจารย์…นั่นคือวิชาอะไรหรือขอรับ”
ศิษย์ที่อยู่ในห้องกลั้นเสียงถามอย่างอดรนทนไม่ไหว
“…”
มู่อวิ๋นจื่อเพียงส่ายศีรษะเบาๆ
ที่จริงแล้วเขาเองก็มิใช่ผู้รอบรู้มากมาย จะระบุว่านี่คืออาคมชนิดใด ต่อให้คร่ำหวอดอยู่ในวงการกว่าครึ่งค่อนชีวิตก็ยังไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน เพียงเห็นธงผืนน้อยนั้นโปรยควันดำออกมา ก็รู้สึกได้ทันทีว่าไม่น่าใช่วิชาเต๋า
ทว่าที่สำนักของเขาเองก็หาได้มีคัมภีร์สืบทอดอาคมใดเป็นชิ้นเป็นอัน หากแต่เป็นเพียงสำนักเต๋าสายหลักที่ยึดถือคุณธรรมเท่านั้น บนฟ้ามีองค์เทพ เบื้องล่างมีสำนักเต๋าผู้เคร่งครัดในศีลธรรม เมื่อจิตใจซื่อตรงบริสุทธิ์ ย่อมได้รับความเมตตาจากเทพยดา เวทที่บันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณว่าด้วยการสื่อสัญญาณกับเทพ หรือเชิญเทพให้ลงมาประทับ จึงมักใช้การได้อยู่บ้าง
เขาเห็นว่าแม่นางน้อยผู้นั้นคงไม่ใช่มนุษย์ แต่จะว่าดีหรือร้ายก็ยังมองไม่ออกในทันที ในใจเพียงครุ่นคิดว่า หากนางกำจัดภูตผีปีศาจที่คอยกลั่นแกล้งผู้คนในหมู่บ้านดอกท้อได้ ก็นับเป็นเรื่องดี เขาเองจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น หากนางสู้ไม่ไหว เขาก็จะอัญเชิญเทพสายฟ้าลงมา เทพย่อมมีดวงตาเห็นแจ้ง รู้เท่าทันความดีความชั่ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใดให้มาก
อย่างไรเสีย ตนก็ไม่จำต้องคิดมากอยู่ดี
“ท่านอาจารย์…”
“เงียบก่อน!”
ศิษย์ยังจะเอ่ยต่อ แต่ถูกอาจารย์ส่งเสียงปรามให้เงียบ
ปีศาจเข้ามาใกล้แล้ว เพียงเงี่ยหูฟังก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ แทรกมาก
