งอยู่แล้ว บรรดาผู้เร้นกายเป็นเซียนในชนบทส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นเช่นนี้
เดิมทีตามแผนการพวกเขาจะต้องเตรียมตัวมากกว่านี้ และรวบรวมผู้คนมาช่วยถ่วงเวลา ทว่าในเมื่อทางการก็เชิญผู้มีวิชามาสมทบ หลังปรึกษากันแล้วจึงเห็นว่า หากใช้แผนเดิมอาจมีชาวบ้านบาดเจ็บล้มตาย จึงยกหน้าที่นั้นให้แก่ศิษย์น้อยผู้ผู้นั้นแทน และบัดนี้ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้ตัดสินใจผิด
นางมีวิชาจริงๆ
แต่ถึงกระนั้นก็ยังเสี่ยงอยู่ดี
หากนางหักหลังพวกเขา หรือหากปีศาจนั่นไม่ได้มุ่งหน้าตรงไปหานาง แต่กลับหาพวกเขาเจอก่อน แล้วพุ่งเข้ามา เห็นทีจะต้องสิ้นชีวิตโดยไร้ทางหนี
เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ ใครจะไม่กลัวได้เล่า
ปีศาจนั้นยืนนิ่งอยู่กลางลาน หันหน้าเข้ามาทางพวกเขาเนิ่นนานไม่ไหวติง
แม้แสงจันทร์จะสว่างไสว แต่ระยะห่างก็ยังมาก มองไม่เห็นสีหน้าท่าทางของมันเลย ความอึดอัดยามเฝ้ารอเช่นนี้ กลับน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าหากมันพุ่งเข้ามาในทันทีเสียอีก
ผ่านไปครู่หนึ่งปีศาจจึงเริ่มขยับอีกครั้ง
ดูเหมือนกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมากับสายลมนั้นจะล่อมันได้ผลกว่า
มันจึงค่อยๆ ก้าวต่อไปข้างหน้า
หมาป่าตัวแรกโผล่ออกมาจากตรอก
แล้วตามมาด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม…
หมู่บ้านนี้สร้างกระจัดกระจาย มีตรอกซอยนับไม่ถ้วน แต่ละทางต่างมุ่งสู่ลานกว้างแห่งนี้ และบัดนี้ทุกตรอกล้วนเต็มไปด้วยหมาป่าที่กำลังวิ่งกรูกันมา เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังระงม ผสานกับเสียงคำรามต่ำๆ พวกมันดูราวกับสายธารสีดำหลายสาย
