ินถูกกัดกร่อน ตามมาด้วยควันดำที่พวยพุ่งขึ้นมาไม่ขาดสาย
ปีศาจนั้นเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง เห็นร่างเงาหนึ่งหมอบอยู่บนหลังคาหญ้าแฝก ถือธงผืนเล็กไว้ในมือ คงกำลังสังเกตการณ์และควบคุมการต่อสู้จากที่สูง
ปีศาจพ่นของเหลวอีกครั้ง คราวนี้มิใช่เป็นสาย หากเป็นละอองน้ำดำฟุ้งกระจายไปทั่ว
เสือยักษ์กระโจนถอยหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่ เพียงก้าวเดียวก็ถอยออกไปกว่าหนึ่งจั้ง หลบละอองนั้นได้อย่างง่ายดาย
แต่หมาป่าที่อยู่รายรอบกลับไม่โชคดีอย่างมัน
ละอองของเหลวกระเด็นใส่หลายตัวที่กล้าเข้าประชิดก่อนหน้า ควันดำลอยออกมาจากร่างหมาป่าที่โดนละอองนั้น เนื้อหนังมังสาพลันละลายลง
“แย่แล้ว!”
แม่นางสามสีที่อยู่บนหลังคาอุทานเสียงหลง
ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นสมุนผู้ภักดีของนางทั้งนั้น หากโดนของเหลวจากปีศาจย่อมสลายไป เท่ากับนางต้องเสียทหารในกองทัพไป นางย่อมรับไม่ได้
แม่นางสามสีรีบโบกธงในมือ
สายลมยามราตีพัดผ่านไป
หมาป่าทั้งลานพลันกลายเป็นควันดำ ลอยกลับเข้าสู่ธงผืนน้อยในมือของนาง
เมื่อควันสลายไป ลานกว้างที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยหมาป่านับไม่ถ้วนก็กลับว่างเปล่าในพริบตา เหลือเพียงเสือยักษ์ตัวเดียว
เสือยักษ์ไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย ก้มศีรษะลงต่ำ ดวงตาคมจ้องเขม็ง คอยย่างกรายไปอย่างระมัดระวัง วนรอบปีศาจตนนั้นทีละก้าวราวกับนักล่าคอยจังหวะ
แม่นางสามสีก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
มือขวาทำท่าบริกรรมคาถา เอ่ยปากพึมพำ ใบหน้าฉายแววเคร่งขรึม
“เทพแห่งขุนเขาโปรดอ
