รัตติกาลมาเยือน นักพรตจุดเตาถ่านไว้ชั้นบนเพื่อกันหนาว นอนเหยียดตัวบนเตียงใต้ผ้าห่มหนา ส่วนแมวน้อยก็ขดตัวอยู่ข้างเตาถ่าน
“แม่นางสามสีออกไปปราบปีศาจครั้งนี้ ให้จะตามไปด้วยดีหรือไม่”
“หือ”
แมวที่ขดตัวอยู่ข้างเตาถ่านหันมามองเขา
“เจ้าจะไปด้วยหรือ”
“ไปกับแม่นางสามสีอย่างไรเล่า”
“แต่ช่วงนี้เจ้าดูเกียจคร้านมาก” แมวน้อยยังจำคำพูดของเขาได้
“แม้จะเป็นเช่นนั้นก็เถิด” ซ่งโหยวหยุดชั่วครู่ “แต่ข้าคิดดูแล้ว ตอนข้าเดินทางไปทั่วสารทิศ แม่นางสามสีก็ติดตามไปด้วยเสมอ บัดนี้แม่นางสามสีจะออกไปปราบปีศาจ ข้าจะไม่ตามไปได้อย่างไร”
“เจ้าเป็นห่วงแม่นางสามสีหรือ” แมวน้อยหันมาจ้องมองเขาอย่างจริงจัง ท่าทางเหมือนกำลังไตร่ตรอง
“แน่นอนว่าไม่ใช่ แม่นางสามสีรู้วิชาอาคม มากฤทธิ์เดช ทั้งยังฉลาดหลักแหลม ตระหนักรู้เท่าทัน ทั้งยังเป็นอิสระ ข้าจะกังวลไปทำไมกัน”
“ถูกต้อง ตอนแม่นางสามสียังเป็นเทพแมว แล้วไปช่วยจับหนูให้คน ก็ไปคนเดียวตลอด”
“ถูกต้องแล้ว ข้าก็คิดเช่นนั้น” นักพรตยังคงนอนราบอยู่บนเตียง เบื้องหน้าคือความมืดมิด แต่เมื่อเอียงศีรษะเล็กน้อย ก็มองเห็นแสงไฟเล็ดลอดออกมาจากเตาถ่าน และเงาดำเล็กๆ ที่กำลังซบอยู่ข้างแสงไฟ เขาหยุดชั่วครู่ “เพียงแต่พอได้คิดดู ข้ากลับพบว่าพวกเราแยกจากกันไม่ได้แล้ว ยิ่งกว่านั้นตอนข้าออกเดินทางไปทั่วสารทิศ ไม่ว่าจะไปเยือนที่ใด ทุกครั้งที่มีแม่นางสามสีอยู่เคียงข้าง ข้าก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง จึงคิดว่า
