ี นักพรตก็ที ร้อนใจว่าเหตุใดถึงพูดกันนานนัก
“เพียงแต่ว่าหากแดนเหนือบังเกิดความวุ่นวาย เกรงว่าจะกลายเป็นหายนะแห่งแผ่นดิน สรรพชีวิตจักต้องล้มตาย กลียุคมาเยือนจากรุ่งเรืองกลับสู่เสื่อมถอย เพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้น แคว้นต้าเยี่ยนที่มีราษฎรเกือบสองร้อยล้าน เกรงว่าต้องสิ้นชีพไปไม่รู้เท่าใด”
“เมื่อฟังเจ้าว่ามา ข้ากลับคิดว่า ที่แท้เขามิได้คิดก่อการกบฏ นั่นยิ่งนับว่ายิ่งใหญ่กว่าเสียอีก”
“บางที…”
ซ่งโหยวย่อมรู้จักแม่ทัพเฉินอยู่บ้าง
นับแต่อดีตจวบจนบัดนี้ ผู้ที่ได้กุมอำนาจไว้ในมือ ส่วนมากล้วนมีโชคและเหตุบังเอิญเข้ามาเกี่ยวข้องอยู่ด้วย หลายคนเริ่มต้นเดินทางอย่างเลื่อนลอย กระทั่งก้าวไปแล้วจึงได้เห็นหนทางเบื้องหน้า หากพลาดไปเพียงก้าวเดียว ก็คงไม่มีวาสนาขึ้นมาถืออำนาจในภายหลัง ต่อให้เป็นวีรบุรุษเพียงใด ก็มักมิอาจพ้นจากเงื่อนไขของยุคสมัย
แต่เส้นทางที่แม่ทัพเฉินก้าวมานั้น กลับมิได้มีโชคหรือบังเอิญมากนัก แม้จะอาศัยจังหวะแห่งยุคสมัย—หากมิใช่เพราะชาวแดนเหนือโจมตีอย่างใหญ่หลวง เขาก็คงไม่อาจกุมทัพใหญ่อย่างรวดเร็วเพียงนี้ ทว่าที่แท้ส่วนมากล้วนเป็นเพราะความสามารถของเขาเอง
เมื่อยังเป็นหนุ่มน้อย เพียงสิบกว่าปีก็เข้าสู่กองทัพ ในศึกแรกก็โค่นแม่ทัพใหญ่ของแดนเหนือผู้เลื่องชื่อ กระทั่งยี่สิบกว่าปีต่อมา ไม่ว่ารบเดี่ยวหรือบัญชาทัพใหญ่ เขาก็มิเคยแพ้สักครั้ง หากปราศจากเขา ต้าเยี่ยนที่รุ่งเรืองเช่นวันนี้ อาจไม่มีวันถือ
