ีกแล้วหรือ”
“ใช่แล้ว” นักพรตเงยหน้าขึ้นตอบ “แม่นางสามสีเป็นผู้ตัดสินใจ”
“เป็นแม่นางสามสีที่ตัดสินใจ!”
“เช่นนั้น…”
จอมยุทธ์หญิงก้มมองตำรา ครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าก็ไม่มีที่ต้องใช้เงินแล้ว ก่อนหน้านี้…ก็ได้มาเป็นก้อนใหญ่ คาดว่าทั้งชีวิตนี้ก็คงใช้ไม่หมด ไม่คิดออกไปหาเงินอีกแล้ว เพียงแต่คนรู้จักสมัยอยู่ในเมืองยังพอมีอยู่บ้าง ถึงจะติดต่อกันไม่กี่คน แต่ก็มีอยู่ผู้หนึ่งทำงานอยู่ในหน่วยอู่เต๋อ ข่าวสารว่องไวนัก หากเรือนของขุนนางผู้ใดมีปัญหาเรื่องหนู ข้าจะมาบอกแม่นางสามสีให้ หากที่ใดมีปีศาจก่อความวุ่นวายยากจะรับมือ ข้าก็จะมาบอกเจ้า”
“จอมยุทธ์หญิงเข้าใจผิดแล้ว” นักพรตกล่าวขึ้น “ตอนนี้เรื่องกำจัดหนูคลายกังวล หรือขับไล่ภูตผีปีศาจ ล้วนเป็นหน้าที่ของแม่นางสามสีทั้งสิ้น”
“…”
จอมยุทธ์หญิงนิ่งไปชั่วครู่ มองนักพรตตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน จากบนลงล่างอยู่นาน ในที่สุดก็อดเอ่ยออกมาไม่ได้ว่า
“ถูกต้อง!” แม่นางสามสีก็รีบเสริมขึ้นมา “แม่นางสามสีมีวิชาอาคมแก่กล้า!”
“เช่นนั้น…ทุกเรื่องก็ต้องบอกกับแม่นางสามสีใช่หรือไม่”
“แม่นางสามสีขอบคุณเจ้ามาก!”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ถือเสียว่าเป็นของขวัญแด่อาจารย์”
“ของขวัญแด่อาจารย์?”
“ก็คือของกำนัลที่ศิษย์มอบให้อาจารย์เพื่อแสดงความขอบคุณ แต่ก่อนมักจะเป็นเนื้อเค็ม เจ้าสอนข้าอ่านหนังสือ สมควรได้รับของขวัญตอบแทน เป็นมารยาทอย่างหนึ่ง” จอมยุทธ์หญิงพูดพลางเว้นวรรคเล็กน้อย “เพียงแต
